Sadece içimi dökmek istiyorum okuyup belki yorum yapar tavsiyede bulunursunuz?

geçen yıl bu zamanlar ablamla birkaç problem yaşadık. 21 yaşındayım şu an o sıra 20 yaşındayım falan sevgilim olmasını ya da konuştuğum herhangi birinin olmasını istemiyor ki hala da öyle kandırırlar vs diyor tabii gerçek düşüncesinin bu olduğunu sanmıyorum kaldı ki kendisi 21 yaşındayken oldu ilk sevgilisi. geçen sene de telefonda biriyle konuşurken duymuş beni. ailem evde değildi. daha konuşmam bitmeden ailemi arayıp böyle böyle konuşuyor diye ispiyonlamıştı beni. ben sinir hastasıyım bazı şeyler elimde değil bazen ne olduğunu ne olacağını düşünmeden hareket ediyorum ve hastalığıma inanmıyor doktorun teşhis koymasına rağmen. o sıra işte bilerek yapıyorsun vs diyerek daha çok üzülmeme, sinirlenmeme neden olmuştu. bu sene kendisi bana laf ettiği çoğu şeyin fazlasını yaşattı bana, aileme. o sıra sırf telefonla konuştum diye yemediğim hakaret, küfür kalmamıştı benim. namusuma vs her şeyime hiç düşünmeden laf etti. bu sene bu olayları kendisi yaşadığı için ona da ben laf yapıyorum. çünkü sürekli aklımda bunlar var düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. olayın tamamı bundan ibaret olmamakla birlikte ablama duyduğum öfkenin, kinin, yavaş yavaş esir olan nefretin haddi hesabı yok. ablamın aşağılamalarından, espri adı altında yaptığı hakaretlerden tiksiniyorum. bunu burada anlatma sebebim hayatımda tek kişinin bile olmaması, tek kişinin bile dinlemek istememesi. ailem ben onları yaşarken ablamın karşısına geçip neden bunları yapıyorsun, neden iftira atıyorsun dememesi vs vs o kadar doluyum ki... ben daha ona bi şey demeden ona bi şey deme diye uyarı yiyorum ve yalnızlığımı o kadar iyi hissettiriyorlar ki bana çok sıkıldım..