Kalp kırıklığı?

Bir kaç gündür babamla tartıştık, çok kalbimi kırdı suçlu oydu zaten hiç özür dinlemez sinirli ve nazik konuşamayan biri. Sonra af edilmek için dediklerimi falan aldı. Ama olmuyor kalbimin kırğınlığı geçmiyor hiç bir şey konuşmak istemiyorum onunla... Kızamıyorum da, kötü bir şey düşünemiyorum da... Aslında bu şimdiki durumla da ilgili değil küçükkrn de böyle şeyler oluyordu onları da unutmadım ama unutduğunu, altlatdığımı sanıyorsun. Şimdi küçük bir şey eski travmalarımı hatırlattığı için unutamıyorum... Hiç psikolojiden haberleri yok, kardeşlerim olduktan sonra onları kıskanıyordum bunlar da anlamadılar ondan sonra hep içe dönük biri oldum. Üzüldüyümde falan hiç kimseye bildirmiyorum. Uzun zaman beni kimsenin Sevmediyini, hep kendimi fazlalık gibi hiss etdim. Kardeşlerim böyle değiller anne babamla arası iyi. Yani ille bana kötü davranıyorlar demiyorum. Sadece diger insanlar gibi canım sıkıldığında onlarla bölüşmek sevdiyimi söylemek isterdim. Ama öyle yakın olamadım. Bir şey bölüşence de o kadar konuşup soyutuyorlar ki insanı o yüzden hep bir şeyleri kendi başıma hall etmeye çalıştım sadece bölüşüp rahatlamak isterdim oysa ki. Bunları arkadaşlarıma da söylemek istemiyorum belki onlara saçma gibi gelir yani şiddet gören, terk eden öyle ebebeyin de değiller diye bunları yazarken aceba haksızlık mı ediyorum diye düşünüyorum. En kötüsü de kalbimi kırsa da babama kötülük düşünemiyorum kızamıyorum bu da beni daha çok üzüyor. Sadece bölüşmek istedim...