Bu bir travma mı çok mu abartıyorum?

Babamın yanında güzel olmaktan korkuyorum sanki çok ayıp bişey yapıyormuşum gibi geliyor. Ama düşünüyorum babam da cidden bir sorun varmış. Kız kardeşim de bir kere saçını bağlıycaktı saçını attırdı böyle. Babam o kadar kızdıki. Yan Tarafta erkekler var saçını attırıp durma dedi. Bana da yakışmadığını düşündüğü için değil erkekler bakmasın diye o gün öyle yaptığını düşünüyorum.

Sadece bu değil. Düşündüğümde babam aslında çok baskı yapmış bana. Mesela lisenin ilk günü serbest kıyafetle gitmek istemiştim. Beni o kıyafeti çıkartıp okul forması giyene kadar göndermemişti. Ağlaya ağlaya okul formamı giyip gitmiştim. İlk okulda bir arkadaşım vardı çok yakındık. O arkadaşım da süslenmeyi falan çok severdi. Babam gıcık olurdu ona. Orta okula geçince arkadaşlığımız iyice batmaya başladı babama. Evlerine gidiyordum hep. Ama sırf çok durmayım diye bir bahane uydurup erken saatte alıyordu. 8. sınıfta ilk defa o arkadaşımla simit sarayına gittik. Hayatımızda ilk defa tek başımıza dışarı çıktık. Sonra o zaman Facebook vardı. Arkadaşım yer bildirimi yapmıştı beni etiketlemişti. Akşam 6da eve geldim babam sinirden evdeki herkese sarmış. Sonra benim tabletin vardı. Babam üniversiteye kadar telefon almadı bana. Tabletini getir bana dedi o gün dışarıdan gelince. Götürdüm tableti. Arama geçmişine bakıyor mesajlarıma bakıyor falan ve bu arada bana kızarak bişeyler diyor ama tam hatırlamıyorum. Sonra tableti verdi. Bidaha bu arkadaşınla görüşmiyceksin dedi. Ben de babamdan ne kadar korkuyorsam artık bu emri yerine getirmiştim. Arkadaşıma hiçbir şey söylemeden uzak durdum. Daha böyle bir sürü şey.. Şimdi İstanbul'da üni okuyorum ailem Ankara'da. Bir yere gitsem babamın ruhu duymaz. Ama ben sanki hala o azarlanan korkan küçük kızım. Babamın istediği kız oldum. Babamın içi o kadar rahatki çünkü ben asla kızacağı bişey yapamam. Çok kötü hissediyorum bilmiyorum hep bir korku içindeyim