Bu huyumu nasıl değiştirebilirim evdeyken nasıl mutlu olurum?

Bedensel engelliyim bütün ömrüm güzelliğim gençliğim evde geçiyor. Hayatım yok geleceğim nasıl olacak bilmiyorum okul okuyorum ama kaygılıyım. Çok düşünce yapıyorum kendime şanslı insanları özgürce gezip dolaşan insanları kıskanıyorum. En çok da benden küçük kardeşlerimi. Elimde değil ama çok zoruma gidiyor kendileri her şeyi yaşıyorlar gezip tozuyorlar sevgilileri arkadaşları var ya ben? Kiminle arkadaşlık kurmaya çalışsam bana karşı bakışları bir tuhaf bakıyorlar sırf yürümüyorum diye önyargılı davranıyorlar. İnsanlar özel insanları sevmiyorlar. Birinin psikolojisi bozuk olup sırf mesleği var diye arkadaşlık bile kuruyorlar ya öyle zoruma gidiyor ki insanlardan artık soğumuşum ailemden bile soğudum. 27 yaşında olup hem güzel hemde zeki ama sırf ayakları, dili ağır diye özurluymusum gibi muamelesi görmek zoruma gidiyor