Oğluma, 16 yaşında en son artık dayanamayip attığım mesajlar ve cevapları... Ne yaparsam yapayım ne oğlum ne de hele annesi ikinci bir şans vermiyorlar... Sizce herkes hayatta ikinci bir şansı hakketmez mi? Hele birde Allah hakkın için gerçekten çok pişmansa?
Hacı hata diye bir şey yok ne oldu aranızda bilmiyorum ama insan hak ettiği hayatı yaşar rahatsız etme çocuğu istese zaten o gelir sana demek ki kendi kafandaki gibi bir değilsin...
Tabi ki bu kadar basit değil...30 yıldır aynı işi yapıp müdür maaşı müdür primi alamadım diye 5 yıldızlı tatil köylerine goturemedim diye yıkıldı... beceriksizliğimden bitti yani evet...
Ben aylar önce annesine dedimki peki tamam biz ayrıldık ama bizim iletişim halinde olmamız lazım en azından çocuğumuz için. Bizim bir oğlumuz çocuğumuz var dedim.. Ne cevap yazdı biliyormusun... bizim çocuğumuz falan yok senin oğlun var benim oğlum var...
Bence de ya bence de ne aldatma var ne fiziksel şiddet var evet 2-3 sefer 17 yıllık evliliğimiz boyunca şiddetli öfke krizlerine girdiğim oldu durduk yere değil tabi ki ama 19 aydır kafamı duvarlara vuruyorum keşke yapmasaydim diye gerçekten çok pişmanım... ama onları inandiramiyorum
Pandemi de yaklaşık 5 ay evde oturunca yani yine maaşım yatıyordu tabi de... borç vardı işte... Sevgisi bitmiş... kısaca bu... Oğlumun da ekmeğine yağ sürüldü tabi... annesi çok rahat bir insandır... ben merak ederim mesela oğlum eve geç kaldığında o umursamaz... böyle yani..
Eşimden gizli borç yaptım 17 yıllık evliliğimiz boyunca 7-8 sene arayla 2 kere hemde... eşimin tek istediği işimde level atlamamdi müdür ol müdür maaşı al müdür primi al derdi sürekli... başaramadım... onun yerine bankalara bulaştim krediler vs vs... E birde kontrolsüz öfke olunca eşimin aşagilamalarina dayanamadıgim zamanlarda... daha ne olsun...
abartmışlar o zaman ve anlayışsizlar ama sizde sorumsuzsunuz sanırım bu kadar fazla tepkiye de gerek yoktu onlar siz gidince baya rahatlamışlar anlaşılan
Kesinlikle hem de ne rahatlama... Allah rahatlık versin inşaAllah, çaresiz diyecek başka bir şey yok... yaptığım işten nefret ediyorum hep çabaladım ama kurtulamadim cabalamadim bir yerlere gelebilmek için... ve haklısınız sorumsuzluk var... Sadece beni en çok yaralayan ben oğlumun en iyi oyun arkadasiydim bir zamanlar dibimden ayrılmazdi... bir dediğini elimden geldiğince iki etmezdim şimdi böyle nasıl oldu anlayamıyorum... Bu kadar kin duyulacak bir şey yapmadım ki.. geçmedi bir türlü...
Maalesef ki yapacak bişey yok bunu bile yazmak içimi acıtıyor.. keşke bakabilsem keşke... Sağolun bu arada derdime ortak oldunuz hakkınızı helal edin...