22 yaşındayım arkadaşım yok dışarı annemsiz çıkamıyorum, napıcam yardımcı olun?

Ortaokul, lise hep böyle geçti. Liseye giderken bile beni okuldan alırdı falan. Tamam o zaman o yol biraz kötüydü vs. Ama üniversite bitiyor nerdeyse.. Aklı başında güzel bir bölümde /okulda okuyan bir kızım. Üniversitede bile devamlı ders biter bitmez arardı şurdayım yoldayım vs vs. Haliyle arkadaş çevrem olmadı. Sadece derslerle alakalı konuşur ederiz. Şimdiki arkadaşlarımla da yeni samimi olduk. Herkesi eleştirir. Akraba yok kuzen yok. Markete sadece çıkabiliyorum bazen. Bir ihtiyacım olsa beraber hep gidiyoruz. Gezme yok sıfır sosyal hayat. Dışardan gçrseniz asla böyle biri değil dersiniz. Üni zamanı sevgilim olmuştu. Gizlemiştim.. Görüşemedik edemedik ve sonuç ayrılık. Çok bile sabretti. Onun da ayrı bi psikolojik çöküntüsü oldu yeni yeni atlattım. Hayır muhafazakarsın tamam ben de öyleyim ama böyle kısıtlamalar yok diyorum dinimizde geçiştiriyor. Napıcam? Ablama böyle değildi. 90 lı ablam. O zamanlar arkadaşları gelir giderdi. Yurtta kaldı vs. Şimdi sanki gözü açıldı. Resmen beynim ağrıyor. Ablama danışıyorum bir şey yapamıyor. Anneme söylüyorum bu saatten sonra izin verse nolur gençliğim gitti resmen..