Sizce düzelir mi?

Aynısını yaşıyorum. Uzun bir zamandır kitap ihtiyaçlarım dışında gezmedim, çıkmadım dışarıya okuldan eve, evden okula , kırtasiyeye hep bu döngü içerisinde oldum hayatım boyunca. Hani gezmek istesem kötü bir şey yapıyormuşum gibi tepki veriyorlar bende haliyle asla böyle bir izin istemedim yıllarca bunu bana enjekte ettiler çünkü. ''sen kızsın otur oturduğun evde ''gibi bir düşünce bu. Kar yağdığında dışarıda ben de eğlenmek istemiştim annem tamam demişti lakin babam hayır bir sürü erkek var, serseri var çıkma dediler oysa ki bir sürü aile dışarıda ne gibi bir şey olabilir hiç anlam veremedim. Tek arkadaşım yok çünkü ailem sosyalleşmeme izin vermedi. Bazen insan doluyor , sıkılıyor bence yalnızlık kötü namazla ferahlıyorum diyebilirim. Aile baskısı o kadar kötü ki bir de sınav senesinde asla çekilmez, asla. Sınav senesinde zaten psikoloji ön planda o gitti mi heves gider, çalışma isteği gider, netler düşer gerçekten aklını veremezsin. Çok yazdım farkındayım bu da benim canımı en acıtan noktalardan biri. Artık dışarıdan ben nefret ediyorum çünkü öyle bir enjekte ettiler ki her dışarıya ''kitap'' ihtiyacı için çıkarsam bir tartışma olur kesintisiz ne olursun Allah'ım diyorum sorunsuz gidip geleyim zaten direkt geliyorum oyalanmadan istemsizce hemen eve dönmek istiyorum dışarıda sanki herkes bana bakıyor gibi geliyor sosyalleşemedim insanlarla konuşmaya çekindim haliyle kilo da aldım evde kala kala ama şimdi şöyle düşündüm sen şimdi acı çek hayatının geri kalanında mutlu olarak yaşa ve öyle yapıyorum artık kulaklarımı tıkadım önüme bakıyorum , geleceğime sana da tavsiyem şu üniversite sınavını bir atlat gerisi gelir merak etme.