Kocam anneme bize gelme dedi cünki her geldiginde bizi elestiriyodu begenmiyodu ve moralimiz bozuluyodu. Suc bende mi?

Biz esimle severek evlendik. Cok iyi bir es ve baba. Benim onunla ve ailesiyle hic bir sorunum yok. Onun ailesi de beni kizlari gibi sever herseyime yardim ederler. Evlenmeden önce 7 yil beraberdik. Okuyoruz diye gec evlendik. Annemlerle o ve ailesi basindan beri anlasamadi. Annem tanismaya gelecekler dedigim andan itibaren pek hoslanmadi. Esim sivasli biz corumluyuz. Ic anadolu insanini sevmem dedi annem ve babam ve kardeslerim de ayni fikirdeydi. Zaten annem ne dese onlar onu destekler. Ben en büyükleriyim. 2 kiz ve en kücügümüz bi erkek kardesim var. Nisanlilik sürecim hic iyi gecmedi. Benim ailem ile o ve ailesi hic anlasamadi. Annem bazi seyler istedi ama o söylemeden yapmalarini bekledi. En pahali nisanlik, altin, gelinlik ve esya almami istedi hep. Ben isteyemedim utandim. O ise onlar cimri diye söylendi durdu. Halbuki ev aldik ve evin 4 de birini kaynanamgil pesinat olarak ödedi. Mobilyalar borcsuz alindi. Rahatim yani cok sükür. Ama annem begenmedi. Bohca getirmediler diye söylendi hala. Bir diger sorun da esimle ailesine cok gitmem oldu. Evin kagit isleri ve mobilyalari ayarlamak icin bulusuyodum halbuki. Ayrica esimin cok akrabasi esi dostu var. Nisanlilik dönemimde cok dügünleri oldu. Her dügüne de benimle gitmek istedi. Bu durum da annemin hic hosuna gitmedi. Neyse öyle böyle annemin laflarini dinleyip duymazdan gelerek evlendik. Esim annemin onu ve ailesini sevmediginin farkindaydi. Evlendikten sonra da annemin begenmemezlikleri laflari bitmedi. Onu her aradigimda konu hep onlarin cimriligi saygisizligi ve benim nisanliyken cok dügüne gitmemdi. Ilk baslarda cevap veriyodum kendimi savunuyodum sonra artik baktim bi ise yaramiyo hep sustum ve dinledim. Evlendikten bi sene sonra hamile kaldim. Hamileyken bile hep ayni konulari acti üzerine her bize geldiginde hep yenileri eklendi ve ben hep sustum ve aglayarak onu dinledim. Esime fark ettirmemeye calisiyodum ama cok üzülüyodum. Hele hamileyken kendimi cok kötü hissediyodum artik saklayamiyodum ve esimle paylasiyodum. O da biraz mesafe koy hamilesin sana iyi gelmiyo bebege bisey olacak diye korkuyodu. Ben yine de cok sik olmasa da arada ariyodum yanina gidiyodum ama hep pisman oluyodum. Bi gün bize geldiklerinde esimin ailesi de bizde diye annemin yine hosuna gitmedi. Yüzünden herkes anliyodu bunu. Hep bi gerginlik oluyodu. Kapida tartisarak gittiler o gün. Ben kötü oldum. Kardesim biz bi süre gelmeyelim sen hamilesin dedi bi rahatladim. Neyse sonunda dogum yaptim ama annemin memnuniyetsizligi devam etti. Hanimeligim boyunca hic bir destegini görmedim. Lohusaligumda da rahat birakmayacakti. Dogumdan sonra bize geldiler. Aniden kapi caldi. Hazirliksiz yakalandik. Bebegim esimin kucaginda koltukta uyumustu. Annemler iceri girdi ama annemin surat bes karis. Esim ayaga kalkip karsilamadi diye kizmis. Esim kalkamiyorum kusra bakmayin hoş geldiniz dedi ama kimse esime bakmadi onunla konusmadi. Ben diken üstündeydim onlar gidene kadar cünki esim artik sinirlendi. Sonra da esim artik patladi.