Çocukların hatırına devam eden evlilikleri doğru buluyor musunuz?

Bunu herkes başarabilir mi? bilmiyorum.

Ben boşanalı üç sene olacak ve kızımla, oğlumla beraberim. Tek başıma kimseden yardım almadan bakıyorum. On beş yıllık bir birliktelik ihanet sonucu maalesef bitti. Devam etmesi akıl ve ruh sağlığıma zarar verecekti açıkçası. Son 2-3 yıl hatalarını af etmek, sineye çekmek, katlanmakla, sabretmekle ve en sonunda da halen hatalarını bile isteye devam ettiğini görmemle son buldu.

Evde ister istemez huzursuzluklar oluyordu ama çok yansıtmamaya çalışan biriydim. Ayrılık zamanı Rabb' im oğlum ve kızıma nasıl bir irade verdi bilmiyorum ama ilk önce bir iki dakikalığına ağlamakla sonra da " tamam bana ayrılmak kötü bir şey değil ki zaten yine göreceğiz " cümlesi olmuştu. O an' dan itibaren hayatım daha da değişti. Sanki eve yeniden bir güneş doğdu. Evdeki buzlarla kaplı her yer çözülmüştü. Evde bir çok şey değişti. Oğlumun gece kabusları bile bitmişti. Gerçekten de olumsuz gibi gördüklerimiz de bir hâyır vardı.

Elbette ki kendimden çok çocuklarımı düşünmüştüm. Onların mutluluğu benim için her şeydi. Ama Rabb' im zorlukla beraber kolaylıkta vermişti.

Sadece bana inanmalarını istemiştim. Zaten çocuklar Babalarına inanıyorlardı. Hangi çocuk Baba' sına inanmaz ki.

Evde bit çok işi beraber yaparız. Yaprak Sarması bile sararken beraber sararız. Poğaça yaparken beraber yaparız. Sofra kurarken beraber kurarız. Yer sofrasında yeriz ki mütevazilik öğrensinler. Akşam birlikte oturur beraber kalkarız. Ev temizliği dâhi böyledir bizim. Hayatı öğrenmek böyle olsa gerek. Yine yaz geldi. Benimde bir Patenim var ve yine parklarda Paten kayacağız. Sırf onlar mutlu olsun diye. Düşe kalka da olsa onların mutluluğu, gözlerinin gülmesi kadar ne önemli olabilir ki. Bu yaştan sonra binilmez diye bir şey yok.

Ben sadece onlara ileride mutlu hatıra bırakmak istiyorum. " Babam böyle bir adamdı " diyeceklerini biliyorum.

Annem ve Babam memleketteler. Ben tek başıma yapabildiysem başkaları da yapabilir. Sadece yılgınlık göstermeyin, kendinizi düşünmeyin. Ben onlar için varım. " Baba " bile demeleri kainata değer. Size güveniyorlar, size yaslanıyorlar bir Çınar Ağacı gibi. Gitmeyeceğinizi, yarı yolda bırakmayacağınızı çok iyi biliyorlar.

Paranı, arabanız olmasın arkadaşlar. Benim de yok. Yok diye de üzülmüyorum, kahrolmuyorum. Onlar yine de mutlu olmasını biliyorlar. Para ile büyütülmez, sevgi ile büyütülür çocuklarınız. Sevginin kıymetini o zaman anlıyorlar.

Ben bu yolu seçtim ve mutluyum. Hayatımda birisi olmasa da yine de güzel. Belki sıra bir gün bize de gelir.

Mutsuz olmaları için bir neden olmayan yuvalar da var, bir kişinin narsistliğine egoistliğine sahtekarlığına yetişemiyorsun diye çocuğu aile düzeninin dışına atmakta mantıklı mı? Farzı misal kız kardeşim lüks araç aldı ben de lüks araç istiyorum, almadığın için mutsuzum diyene bile denk geliyorsun, bu durumda çocuğun yuvasının yıkılması mantıklı mı? Mutsuz olmak bu hayatta bulunabilecek en kolay bahane, kişisel çıkarlar ihtiraslar için çocuğun aklı ermezliğinden faydalanmak doğru olamaz, o çocuk büyüdüğünde hayatı boyunca çektiği düzensizliğe anne baba arasındaki git gellerine karşılık hak edene hak ettiği dersi elbet verir.

Orta yol bulunup sevgi devam ediyorsa iyi olur. Ailede çocuk varsa bu durum önemlidir. Çünkü çocuk psikolojisi çok etkileniyor. Tabi önce büyüklerin insan olması lazım. Çocuk yapana kadar aklınız neredeydi derler insana.

Doğru değil. Huzursuz, mutsuz bir aile ortamı çocuklarda kalıcı hasar bırakır. Özgüvensiz ve içe kapanık olurlar. Ayrıca, anne ve babaya da yazık olur, mutsuz bir evliliği mecburiyetten sürdürdükleri için.