Ateist, agnostik, deist bir insana güvenebilir misiniz, ona saygı duyar mısınız?

Bu yaşamın bir amacı olmalı. Hiçbir şey tesadüfi şekilde olmuyor. Tesadüf eseri bir ruzgar masanin uzerindeki kalemi alip tahtaya seni seviyorum yazmiyor. Çok basit seyler bile tesadufi sekilde gerceklesmiyor. Devasa evrenin tesadufi sekilde gerceklesmesine inanmak benim gozumde ahmaklıktır. Bilim adi altinda insanlar kandiriliyorlar. Bilim dini olusturulmak isteniyor. Sadece onlara degil ben kimseye guvenmiyorum. Ama benim gozumde bos kisiler. Cunku kendileri öldüklerinde yok olucaklarina inaniyor. Sevdiklerini bir daha asla gorememek sonsuz ızdırap olsa gerek bu dusunceye gore. Ayni zamanda suçluların da cezasını çekmeden ölmeleri demek onlara rahatsizlik veren bir duygu. Öldükten sonra bir hiçlik olacağına inanan kisi benim gozumde boştur cunku kendi gozunde bile kendini boş goruyor. Evet iyi biri olabilir kimseye zarar vermeyebilir bilim insanı da olabilir. Ama eksik. Keske hidayete ulaşsalar. Ha ben bizimkiler cok dogru demiyorum. Dedigim gibi kimseye guvenmiyorum. Dusuncelerine saygim olabilir. Ve bir suru ateist şuna artik emin oldum nerdeyse kesinlikle sorumlulugu kabul etmiyor siz ne kadar mantıklı bir çıkarım uzerinden anlatsanizda ben buna inaniyorum deyip kestrip atiyor. Yani sorumluluk istemiyor tam anlamiyla ozgur olmak istiyorlar. Yoksa, insan öyle başıboş ve gayesiz (yaratıldığını; ’kendi başına ve sorumsuz’ bırakılacağını) mı sanmaktadır?

Kıyamet suresi 36