Artık annemle yaşamak istemiyorum?

22 yaşında üniversite 2. sınıf öğrencisiyim. Bugüne dek hep annemi mutlu etmek için her şeye dikkat ettim. Hiç bir kötü alışkanlığım yok, gayet efendi bir insan olduğumu düşünüyorum. İnsanlar da öyle düşünür zaten. Şimdi annem beni tek başına büyüttü, maddi açıdan karşı taraftan hiç yardım olmadan. Ona ihanet ediyor gibi olmak istemiyorum ama artık gerçekten dayanamıyorum. Ben evinden izin alamadığı, oraya buraya gidemediği için ayrılmak isteyen bir ergen değilim. Asosyal bir annenin kızıyım. Evimize, odama asla bir arkadaşım gelemiyor. Arkadaşımı bırakın eve misafir gelmiyor. Annem çok az dışarı çıkıyor, sürekli markete gidiyorum mesela haftanın bir 5-6 günü. Tamam bundan gocunmamaya çalışıyorum ama artık sabrım taştı açıkçası. İstiyorum ki normal bir hayatım olsun. Mesela evde sabah kalkarım hep yalnızım, bu o kadar berbat bir duygu ki. Biri var ama yok. Akşam üstü 4-5 gibi kalkıyor. Bir de son zamanlarda kiminle neden bu kadar uzun konuşuyorum vs çok dikkat çekiyor. Ben 22 yaşında bir kadınım istediğimle istediğim kadar konuşmam gayet doğal zaten. Özel bir ilişki değil ama olsa da bu benim derdim olurdu. Her neyse baya içimi döktüm. Bu da benim kimseye anlatamadığım karanlık sırrım. Benim için öyle çünkü çocukluğumdan beri çok çektim bu konuda. Evimi ayırmak için nasıl adım atabilirim. Lütfen dalga da geçmeyin zaten bu benim için hayatın geçebileceği en ağır dalgalardan.