Annemle yaşamak istemiyorum?

Yo bence öğüt vermelerinde hiçbir sıkıntı yok. Sıkıntı öğütü sanki çocukları yapmaya mecburmuş gibi düşünerek vermeleri. Eğer çocuk olarak anam babam iyi ki başımda varsınız da bana bu öğütleri veriyorsunuz. Ama ben de bir bireyim, Allah bana da akıl fikir irade vermiş. Ben sizin öğütlerinizi dinlemeyi çok isterim ancak sanki öğütlerinizi yapmak zorundaymışım gibi davranmayın bana. Ben sizden alacağımı alıp kendi akıl süzgecimden geçirip en sonunda kendi kararımı kendim vermek istiyorum denilmesi daha uygun olacaktır.

Her akşam olmasa da her haftasonu geceleri çıkıyorum ben. Onun dışında çok konuşuyor ve konuşması beni bunaltıyor

Evim arabam herşeyim var bütün imkanlarım var babam bana güveniyor ama annem sürekli dedektif modunda hayat görüşümüz de farklı bakalım umarım çok kötü geçmez

Bu nasıl bir yorum ya? İnsanlar bir başkasıyla aynı yerde olmaktan rahatsız olabilir, bu kişi anneleri de olabilir. İnsan ilişkileri değişkenlik gösterir, ne yaşadıklarını bilmiyosun. Böyle bir lafı nasıl edebiliyosun?

Sadece fikir söylemek değil bu. Annesinin ölümüyle ona psikolojik baskı kuruyosun onun fikrinin yanlış olduğunu empoze etmek için. bir de özgürmüş diye dalga geçiyosun.

Söylüyorum zaten üzülüyo ben senin kötülüğünü mü istiyorum seni çok seviyorum diyo çok alakasız konuşuyo iletişim kuramıyoruz bile