Tek çare ölüm mü?

Ben 18 yaşındayım
Bazıları der ki ergen misin işte ergenlikten böylesin falan filan
Benim hevesimi kırdılar
Ben ailemden nefret ediyorum
Üstümde ağır bi baskı var
Doğduğumdan beri annemin sorunları var ilaçlar kullanıyo ama kesinlikle tedavi olmuyor
Sinir krizi geçiriyor
Sürekli yargılıyor eleştiriyor
Ablamla kavga ediyor
Geçen gün belalar okuyolar birbirlerine
Çığlık çığlığa bağrıyo ablam o da ilaç kullanıyor
Abim öfkesini kontrol edemiyor
En ufacık bişeyimizde bi erkekle konuşmamda kafamı duvara vurmuştu
Annem durdurmaya çalıştığında ise annemin üzerine yürüdü
Hani benim artık hevesim kalmadı okumak istemiyorum okuka gitmek istemiyorum
Sevgilim var
Çok şükür hep yanımda oldu çok da olgun birisi
Ama bunları ona anlatamam açıkcası utanıyorum kimseye anlatamam
Benim psikologa gitmeme izin vermiyorlar
Bende arkadaşlarımdan bulduğum antidepresanları içiyorum.
Hani aşk acısı o bu falan fasa fiso
Aile daha önemli
Ben onlardan uzak da kalamıyorum
Keşke bir sürü derdim olsaydı ama ailem normal olsaydı
Anneannem diyor ki işte annen hasta deli o kafayı yemiş
Babam yüzünden olduğunu düşünüyorum
İlgi yok sorumluluk sahibi değil anneme sevgi göstermiyor
Ama artık ne istediğimi bilmiyorum hayallerim vardı okumak istiyordum artık okulu da bırakmak istiyorum
Kitap okuyorum okulda uyuyorum
Hani kullandığım ilaçlar mı bilmiyorum ama ölümden de korkmuyorum açıkcası
Tek bildiğim daha fazla dayanamicam
Benim ailem aynı zamanda çok cahil
Kıyafete dışarı çıkmama v. b karışırlar
Erkek arkadaşım var desem bacım ailemin gözünde