Çocuklara yüklediğimiz yükün farkında mıyız? Ya da bu yükün ağırlığının ne olduğu hakkında bir fikrimiz var mı?

sosyal sorumluluğum geldi ayol.
farkındayız buna dur diyeceyiz.

sabır çok önemli biliyonuz mu bazen taşıyor işte sözler böyle anlık çıkıyorsa çok durmamak lazım üstünde. sözlerin ardından saklı gerçekler vardır. her çocuk bunu bilir. takdir görüyorsa gerçekten bunu hisseder ya da işte suçlanıyorsa bunun da bilir farkındadır fakat büyüyünce bunu kavrar sadece o yaş döneminde kişiliği zedelenir kabul görmediği için başka alanlara yönelir falan. arkadaşın anlık bir tepki mi vermiş acaba yoksa bu tutumu hep var mı çocuğun cevabına bakılırsa genelde bu tarz bir tutum içinde ki çocuk gayet haklı ve ben art niyet çok bilmişlik falan hissetmedim. gayet gerçekçi yaklaşmış. benim çocuğum söylese gülerek sarılırdım mantıklı bir cevap verdiği için sonra da lafımı geri almaya çalışırdım.

Cocuk sahibi olmak cok farkli olsak gerek ki gecenlerde 6 aylik bebegi olan aile dostumun bana kurdugu cumle, epey dusundurdu ve hak verdim.

"Insanlar 'hadi artik evlen' diye fikirler verebilir, ama 'hadi artik anne/baba ol' diye fikir vermemeli, inan sana evlen derim ama cocuk kismina gelince, buna kesinlikle sen uzun bir sure dusunup karar vermelisin, cunku cocuk yetistirmek buyuk bir risk, evlilik degil ki bosanasin, yollari ayirasin"

Gun gectikce dunya garip bir hal aliyor, boyle bir dunyaya cocuk getirip, egitebilmek cok zor olsa gerek. Herkesin kendince sorumlululuklari var. Elbet o cocugunda belirli sorumluluklari olacak ve ebeveynler olarak bu sorumluluklari cocugun kapasitesine gore belirlemek gerek. Iyi bir insan olabilmesini saglamak gerek, kalkip yaninda her konuyu konusmamak gerek. Aman zor is ya, sahsi fikrim cocuk sahibi olmak istesem kesinlikle bu konu hakkinda ne bulursam okurum, ardindan profesyonel acidan kafamdaki soru isaretleri yok ederim.

Aslında suçlu yok ortada bence. Anneler ve babalar her daim çocuklarının en iyi en zeki en süper olmasını isterler. Bunu kimisi kötü yönde yansıtır çocuğa, kimisi iyi yönde. İyi yönde yansıtabilenlerin çocuklarında da zaten o farklılık belli bir süre sonra belli oluyor. Diğerine de ne diyeceksin ki çocuk sonuçta. söylediği şeyin kırıcılığını vs düşünemez bilemez. Her anne babaya göre çocuğu çok zekidir ve belirli beklentileri vardır. Önemli olan bunu çocuğa nasıl yansıtacağını anlayabilmek. Burada annenin çocuğa ne biçim çocuksun sen gibi bir ifade kullanması yanlış mesela. Bir hata yapmışsa bile çocuğu daha güzel şekillerde ifade edebilirdi misal bunu. Kızı madem zeki bir kız, (her çocuk gibi) konuşarak daha güzel bir şekilde problemlerini çözebilirler.
Malum anne adayı olarak bu tarz konular hakkında o kadar çok araştırmalar yapıp, makaleler yazılar okuyorum. Doğru bir anne olabilmek için. Umarım hayal ettiğim gibi bir anne olabilirim.

Annesi kıza öyle bir cümle kurmasaydı belki kızın cevabı bu kadar ağır olmazdı. Küçük bir çocuk annesinin o cümleyi kızgınlıkla, ciddiyetsizlikle söylediğini anlayamaz. Ciddi sanar. Ebeveynler çocuklarına kendileri için önemsiz, ciddiye almaz psikolojisiyle kurdukları cümleler çocuklarda özgüven eksikliğine, yetersizmiş gibi hissetmeye yol açar. Demek ki bu kız ilk defa böyle bir cümle ile karşı karşıya değil. Yüklenen sorumluluklardan, beklentilerden birini yapamayınca çocuğa böyle saldırmak yanlış bir şey. Öncelikle yapamadığı bir şey için bir insanı suçlamak ona ruhsal sıkıntılar verebilir.
Düşünceli olmak lazım...

Bir çok kişi çocul yetiştirmekten anlamıyor. Karakter kazandırmak zordur. O kız çocuğunun karakterinin temelleri artık oturmuş durumda. Sebepsiz yere kızmak, sen ne biçim çocuksun, sus otur sen bilmezsin gibş tavırlar çocukta ezici ve pasifleştirici etki yapar.
Çocuk küçük diye görülse de çocuk bir bireydir. Yetişkinlerin hiç düşünemediği şekilde beyinleri çalışır. Ben çocukken anneme söylediğim her şey saçmaydı. Bugün gelip arada şunu demiştin haklıymışsın der.
Birey oldukları farkedilmeli, yukardan konuşup terslenmemeli. Siz ne ekerseniz onu biçersiniz.
Muhtemelen o kız çocuğu, doğurmasaydın diyerek annesi de"böyle bişi söylemeyeceksin" diyerek anne çok yanlış cevap vermiş. Çocuk sevilmediğini düşünüyor. Kalkıp en düşünemezsin demiş çocuk gözünde. Halbuki bebeğim nasıl öyle düşünürsün sen benim herşeyimsin özür dilerim deseydi öpseydi kızı da yumuşardı.
Yanlış yapmış.

Suçlu tartışılmaz tabii ki ebeveynlerimiz. Her şeyden önce çocuğa "sahibimsin" muamelesi yapıp onun adına kararlar alıp, onun adına ona gelecek biçmek kadar yanlış bir şey olamaz. Bizim annelerimiz çocuklarına genellikle bir eşya, mal muamelesi yapıyor. Seni ben doğurdum, benim malımsın, istediğimi yaparım. Yok öyle bir şey, sen doğurdun ama asla o çocuk senin malın değil. Gideceği üniversiteyi, okuyacağı bölümü hatta ve hatta okula göndermemeyi bile aile belirliyor. Oysaki çocuk ne istiyor, nerede ne yaparken mutlu umurlarında değil. Sonuç böyle olunca da ne istediğini bile bilmeyen kararsız, mutsuz, sorunlu yeni nesiller ortaya çıkıyor.

Suçlu aramak yerine doğru iletişim kurmak önemli. Anneme kırgınlıklarım, kızgınlıklarım olmuştur. Aynı şekilde annemde bana kırılmış ve kızmış olabilir. Biraz durumu, koşulları, konuyu düşündükten sonra karşılılıklı davranışımızdaki alt nedenleri açıklarız. Sonuç kırgınlık, kızgınlık ortadan kalkar. Anne kız güzel zaman geçiririz
İletişim önemli :) Arkadaşınızın duygularını kızına ifade etmesi tüm anne-kız ilişkisini düzenlicektir. Unutulmaması gereken kızını ikna etmek yerine hissettiklerini anlatması gerek ;)

herkes kendi hayatını yaşıyor. "kocam beni aldatıyor. cocugum ders calısmıyor veli toplantısında yine rezil olcam. amaan bugunde kayınvalidem gelcek" vsvs kendi dertlerine düsüp cocukları umursamıolar. ben cok asabi bir cocuktum. babam hep bu yasta cocukta ne siniriymiş bu der carpardı bitane. sinirin yaşı mı var arkadas. 1 yasında cocugun elinden oyuncagını al bak bakalım sinirlenio mu. deneme yanılma yöntemiyle büyütüldük biz. yaramazsa döv olmadı mı bide iyilikle yaklaş. böyle cocuk yetistirilmez. nihayetinde biz ebeveynlerimizden nasıl anne baba olunmaz onu ögrendik

Çocuğu güvensiz hissettirmekle alakali bence. Salak misin çocuğum deseydi daha çocuksu bir reaksiyon alirdi. Cocuk " bir şey olmayi" özenerek öğrenir, yoksa cocuk yaşar. Cocuk olmanin ve hatta insan olmanin ne menem bir şey olduğunu bilmeyen, TVde savaş gördüğünde gerçekten üzülen bir mahlugun biçimini sorgularsan o da senin konumunu sorgular, isyan eder bence.
Annem arkadaşlarına tavsiye verirken yikici konusmayin çocukla derdi, alternatifi konusun, cocuk nihayetinde derdi. Bunaltmamak lazim bence de çocuğu, günah.

Bir Anne her daim cocugun iyi olmasini ister elbet ama kullandigimiz kelimeler ve davranis seklimiz cok önemli cünkü cocuk ilk baslarda aile üyelerini örnek alir... Bir anne devamli kirici sözler ve asalicagi cümleler söylerse, ki "Sen ne bicim cocuksun" kesinlikle kirici bir cümledir cocugunda birgün ayni sekilde kirici sekilde cevap vermesi cok dogaldir heleki öz güveni yüksek, zeki bir cocuksa...
Her cocuka ayni yükü yüklemenin yanlis oldugunu düsünüyorum, cünkü cocuklar farkli yetisiyor biri cok hizli gelisim gösterirken diyeri yavas illerliyo. Dozunu tuturmak cok önemli. Nitekim Annelerde insandir ve cocuk yetisdirirken hata yapabilir. Ama her nekadar bazen zorlansakda tatli bir dille cocuklarimiza yaklasmaliyiz diye düsünüyorum.

bence anne babalar kendi zihinlerindeki karktere cocuklarini oturtmak istiyorlar.
bizim alt komsunun velet bir cümle kurmustu annesine " benim hayatim bu sen karar veremezsin ne yapacagima" demisti. sasirmistim cünkü cocuk 7-8 yaslarindaydi ozaman. o yastaki cocuk nasil böyle bir cümle kurabilir cidden sasirmistim.
gecenler de annesine "ben senin evcil hayvanin gibiyim, ne yiyecegime nezaman disari cikacagima vs hep sen karar veriyorsun " demisti.
bence cok hafife aliniyor cocuklar ve bunun farkindalar en kötüsü de bu.

bunu düşündüğü halde söyle (ye) memesi daha kötü bence. çocuk kinci değil kendini savunabiliyor esasında. içine atıp biriktiren çocuk daha tehlikeli. annenin aklını başına alması ve eğer zorluyorsa kendine çekidüzen vermesi için bir şans verilmiş adeta:)

Biliyor musun kalabalik bir ailem olsun isterim. 4 tane cocugum olsun filan cocuk iyidir bence ama isi olmayan okumayan kisiler bukadar cocuk yapiyor. Oysa tam tersi olmasi gerekiyor. Sonucta dunyaya getirdigin sey bir insan atsan geri kalan hayatini sokakta yasayamaz. Bunu bilip getiriyorsan işine geldigi gibi davranamazsn sevgi saygi her yaştaki insan hak eder

'' bu benim çocuğumsa doktor olacak '' kafasıyla gittikleri sürece tek suçlu ebeveynler. sanatsal nitelikteki hiç bir şey işe yarar sayılmıyor. buna yönelen çocuklarda ailesinden sıfır destek görüyor. desteği bırak birde köstek olan türünden var bunların. bu verebileceğimiz en basit örnek.
her insan farklıdır. zira herkes birbirine benzeseydi bunca insanın yeryüzünde var olmasının bi' anlamı olmazdı.
herkesin huyu suyu düşünce biçimi farklı olmak zorunda. senin çocuğun dört dörtlük mükemmel değil ne yazık ki. olamayacakta. hataları olacak. olmak zorunda.
çocuk lafı tam gediğine oturtmuş.
benim çocuğumsa şöyle olacak demeyi bıraksaymış senin yanında çocuğunu azarlar biçimde uyarmak zorunda kalmazmış.

Arkadaşının çocuğunun demek istediği dünyaya gelmeyi ben istemedim getirdiysende yargılayamazsın beni bana doğruyu yanlışı öğret beni sorgulama seni ben seçmedim ama sen beni seçtin ordada ebeveyin sen olacağını bilseydim doğururmuydum diye cevap verecek böyle ailelerden çocuklarını ellerinden almak lazım sen kimsinde bir bireyin psikolojisini bozuyorsun ruh hastası 😠

küçük bir çocuğun her şeyiyle mükemmel olmasını bekliyorlar. büyük adamlar gibi davranmasını istiyorlar. öyle olunca da bu sefer "çocukluğunu bil çocuk gibi davran diye çıkışırlar" bir gitsinler ya iğreniyorum bazı ebeveynlerden. ne demişler: "çocuk ol adam gibi cevap ver "işte Türk gençliğinden beklenen bu"
işte tam olarak bu.

benimde çocuğum yok lakin çok çocuk baktım. suçlu değilde benim gözlemlerimce eksiklik var. bilinçsizlik. çocuk deyip geçiliyor çoğu zaman ama o kadar basit değil. zihinleri çok temiz, berrak olduğu için bizim aklımıza dahi gelmeyecek şeyler onların aklına anında gelebiliyor ve dahası onları yaralayabiliyor.
bu anlatılan olayda da dikkatimi bu çekti. yavrucağız ne kadar da kırılmış. unutur mu sizce büyüyünce? hiç sanmıyorum. eğer nefsine hakim olabilirse kırgınlık olarak kalır fakat eğer şeytana kapılırsa eminim ileride oda annesine ne biçim annesin sen diyecek.
bu sebeple anne baba olmaya karar vermeden hatta evlenmeden bile önce bilinçlenmeliyiz.

Bu dünyada herkesin mükemmel olma zorunluluğu var. Burada suçlu olan birçok şey var. Aileler çocukların geleceklerini düşündükleri için böyle davranıyorlar. Onların devri böyle değildi ve sonuç olarak ne yaşadığımızı bilmiyorlar. Her dönemde her alanda bir savaş var. En iyi olmak zorundasın. Bu yüzden herşeyimiz olsa da mutlu olamıyorum. Hep bir şey eksik gibi geliyor.

"İnsan toplumun aynasidir"der bir düşünür. Toplum ne yaşatiyorsa birey onu işliyor belleğine. Çocuk zira çevreden bu denli etkilenmeseydi "beni doğirmasaydin" cümlesini kuramayacakti. Ama bu durumun dahi pozitif bir yani var bence: o da çocugun sindirilmemiş ve kendini ifadeye acik bir kişiliğinin olması.

Suçu önce kendinde aramalı. Onunda kendine göre haklı yanları var belki. Annesinin sözleri, belli ki anlayamayacağımız dereceede onu kırmış. Anneniz size ne biçim çocuksun, dese siz neler hissederdiniz?

Ebeveynler suçlu bir öğrenci olarak söylüyorum yaşımız kaç olursa olsun beklenti hep zirvede. Ama her insanın başarısı bir yere kadar bunu kabul etmekte zorlanmıyorlar çünkü uğraşmıyorlar. Bir anne baba olarak çocuklarının en yüksekte olmasını istemeleri elbette normal ama bu isteklerini çocuğun kapasitesinin sınırları çerçevesinde durdurmayı veya en azından daha anlayışlı olmayı pek beceremiyorlar

Anne suçlu tabiki doğurmasaydı o zaman cocuga öyle denirmi cocuk daha 8 yaşında ve onu iyi anliyorum bende aynısıydım minikken bile kinci zeki gururlu bir yapım vardı ben bu konuda annelere cok kızıyorum hic dikkat etmiyolar dedikleri laflara agzına geleni soyluyorlar, tamam cocugun yaramazlik yapar bisey yapar ama onunda bir cezasi var soylenecek sey var soylenmeyecek sey var o yuzden kız cocuklari babaya daha duskun oluyor ben mesela

Öncelikle bekarım çocuğum da yok. Gözlemlediğim kadarıyla; çocuklara ''aman bir şeyi eksik olmasın... benim olmadı onun olsun... ben yapamadım o yapsın...'' diye aslında belki hiç hoşlanmayacağı ama sırf bizim olmadı diye onlara da bazı şeyleri dikte etmeleri. Mesela; arkadaşımın kardeşi çok zeki bir çocuk (zamane çocukları hayli zeki) sürekli kurslara dershanelere gidiyor (keman, bale, özel ders vs) . Ama bu çocuğun gelişimi için kendi seçtiği eğlenceli bulduğu aktiviteler de bulunması lazım. Ebeveynlerin ''Ben senin için iyisini bilirim'' mantığını yanlış buluyorum.

Kimse suçlu değil herkes kendine öğretileni yapıyor nazi ebeveynler çocuk çamurdur istediğim şekli veririm diye düşünüyor ama çocuk çamur değil o bir heykel karakteri var kişiliği var kapasitesi var sadece ebeveyne düşen var olan güzelliklere ekleme yapmak ya da yontmak hiç bir çocuk anasını babasını memnun etsin diye gönderilmez dünyaya anne çocuğunu bir birey olarak düşünmezse çocukta böyle tepkiler verir normaldir

Cocuklar daha ayrintili dusunuyor. Egitim psikolojisine giren ogretmenimin 6 yasunda bir kizi vardı. Ogretmeni ona bagiriyor, kiz annesine agliyor artik beni ogretmenim sevmeyecek diye. Annesi de öğretmen, diyor ki kizim biz unuturuz boyle seyleri, seni yine sever. Cocugun cevap "ama ben unutamiycam" oluyor. Cocuklari bir birey olarak goremiyoruz sanirim. Belki de yeni nesil bizden daha zeki; teknoloji cagi cocuklari. Icinden cikmasi zor :)

Çocuklara ne kadar kötü davranirsan o kadar hırçın oluyorlar... Ebeveynler bu anlamda biraz daha ılımlı anlayışlı ve karsisindakinin çocuk olduğunu unutmadan hareket etmeliler... Etki bir çocuğa bağırmak kızmak hakaret etmek hatta dövmek ebeveyn ler için en son çare olmalı. Ama en ufak hatasinda bu şekilde bir yaklaşım izlenirse git gide çocuk arsizlasir huysuzlasir ve arkadaşına yaptığı gibi laf çevirmeye başlar saygıyı yitirir... Ağaç yaşken eğilir. Hata yaptigi zaman Çocukları azarlamak yerine önce gerekli uyarı yapılmalı sonra sevdiği şeylerden mahrum etmeliyiz... Çocuk senin aynadaki yansimandir. Çocuktan beklentilerini yükseltmek için buna uygun tavırlar eğitim vs... konularla yetistirmemiz gerekir...