Sınav Yılımda En Yakın Arkadaşımı Kaybettim Toparlanamıyorum?

10 yıllık en yakın dostum araba kazasında vefat etti. Asla aklımdan çıkmıyor sadece arka planda kalıyor bazen. Anılarımız bazen puslu puslu bazen net oluyor. Her gece dua ediyorum ölünce yanında olabilmek için. Biraz da onun için yaşıyorum. O olsa bunu desteklerdi, o olsa bunu yapmazdı gibi. Son sınıfım. Tam da bu yıl kaybettim tüm çocukluğumu. Anksiyetem var ama ilaç kullanmıyorum psikyatriste gitmediğim için. Şu anda 4 ay geçti üzerinden. İlk bir ay boyunca tek başıma karşıdan karşıya geçemedim. Her korna sesi, her araba sesi, her virajdaki o araba sesi beni deli gibi korkutuyordu. Az çok toparladım sonraki aylarda hala ışık ve yaya geçidi olmayan yerlerden geçemiyorum. Korkumu eskisine göre daha az yaşasam da hala düşüncesi bile içimi titretiyor. Görmedim olayı ama sanki o sırada oradaymışım gibi her şey zihnimin içinde oynuyor. Ben en yakın dostumu gömdüm ve ertesi gün derse gittim. En yakın dostumu da sırf sınav yüzünden ihmal ettim. Beni suçlamadığını biliyorum. Benim onu sevdiğimi bildiğini de biliyorum. Ama yine de elimde olmadan suçlu hissediyorum. Vakit bulabilirdim bir şekilde ama ben sürekli erteledim. Şimdiyse ne yapacağımı bilmiyorum. Ailesine destek olamıyorum çünkü yaralarına tuz basmak istemiyorum. Ailemle konuşamıyorum çünkü dedikleri tek şey ölümün hayatın bir parçası olduğu. İçimin yangını közlenmezken bunu bilmek ise hiçbir işe yaramıyor.