22 yaşındayım, istediğim hiç bir şeyi yapamıyorum, ailem bütün kararları yerime alıyor, neden yaşıyorum o zaman?

Merhabalar,
22 yaşındayım, tek çocuğum ve iyi niyetli ama çok baskıcı bir ailede büyüdüm. Ailemin maddi durumu iyi olmasına rağmen sevdiğim aktiviteleri yapamadım. Istediğimi yapamayınca üzülürdüm ama neyse diyip boşverirdim çünkü ailemi çok dinleyen bir insanım ve onların sözünden fazla çıkmam. Ama yaşım ilerledikçe psikolojim bozulmaya başladı. Lisede çalışkandım ama ben üniversitede sevdiğim bir şeyi okumak isterdim. Sevdiğim şeyleri yapınca gerçekten güzel şeyler başarıyorum. Ama istediğim bölümü seçemedim, sırf biraz daha para kazandırıyor diye istemediğim bir mesleği seçtim. Yaşım ilerledikce pişmanlıklar birikiyor. Ben ayakta durmayı seven birisiyim ama şimdi bütün gün sandalyenin üstündeyim. Sabrım tükeniyor böyle yaşayamıyorum. Tek üniversite konusunda değil her konuda küçüklüğümden beri baskı görüyorum. Dünyaya bir kere geliyoruz bugün varız yarın yokuz, böyle yaşamanın ne anlamı var bilmiyorum hiç bir gün yüzüm gülemedi. Sevdiğim biri de var, ve çok iyi birisi, ama yine ailem yüzünden o da olmayacak galiba...
Bazen çantamı alıp gidesim geliyor böyle yaşamak istemiyorum