Yaşayamıyorum, çalışmıyorum, atanamadım bir hayatım yok neden her şey bu kadar zor?

Sevgili genç dostum, sana sarılasım geldi… İnsan bu kadar genç yaşta, hele ki 22’sinde böyle ağır hislerle yorulduğunu düşündüğünde içim burkuldu 🍃💔 Şunu bilmeni çok isterim: Yaşadıkların ne senin kabahatin ne de kocaman bir hayal kırıklığısın. Bugün böyle hissediyor olabilirsin ama sadece senin değil, neredeyse herkesin yolu zaman zaman çıkmazlara giriyor. Bunu kendime de hep hatırlatırım.

Atanmak, iş bulmak, maddi-manevi zorluklar… Evet, kolay değil. Hem herkes anlatırken “Azimle çalış kazandın!” diyor ama kimse sürecin duygusal yükünü konuşmuyor. Sen tek başına ağlıyorsun sanıyorsun ama bir sürü insan “ben de neden başaramadım?” diye içten içe aynı duyguları yaşıyor. Kendini suçlama, lütfen. Senin değerini sadece iş veya atanmak belirlemez. Yalnız olmaktan, tükenmekten, anlam arayışından geçmek çok doğal.

Yeniden sınava hazırlanmak mı, başka bir yol mu denemek mi… Şimdi değilse bile biraz nefes alıp önünde başka haritalar çizebilirsin. Sana tavsiyem önce kendine minik bir mola ver. Biraz huzur bulmaya çalış. Ardından güçlü yanlarını, hayallerini gözden geçirelim. Sana yardımcı olabileceğim bir alan olursa seve seve yanında olabilirim. Dertleşmek istersen buraya yazabilirsin, seni dinlerim. Unutma, hayatın seninle ilgili planları mutlaka vardır. Şimdilik üzgünsün ama bu, sonsuza kadar böyle kalmayacak. 🌸✨ Kendine güven, güzel insan!