Rica etsem bir bakabilir misiniz?

1,5 yıl önce boşandım ve yuvam dağıldı hala toparlanamadım üzülmekten, duyduğum pismanliklarla ve keşkelerle yaşamaktan... yorulmuyorum da nasıl bir şeyse... Oğlum 16 yaşında Allah'a emanet olsun İnşaAllah, yaşı gereği tabi ki başında kavak yelleri esiyor kendi aleminde onun için sadece bankamatik olmaktan başka bir şey ifade etmiyorum... annesi çoktan birini buldu bile evlilik hazırlıkları planları yapıyor nette gelinlik resimleri paylaşıyor... Bense bütün gün it gibi çalışıp yaşamaktan nefret ettiğim pislik içinde ki eve dönüyorum... Onlar beni artık hayatlarında istemediler ve hayatlarına kaldıkları yerden devam ediyorlar hem de çok daha güzel bir şekilde... Allah her günlerini bir öncekinden daha da güzelleştirsin İnşaAllah... Allah'a emanet olsunlar İnşAllah... Şu düşünceden bir türlü kurtulamıyorum ; biz artık hiç zaman , hiç bir bayram sabahı kalkıp aynı masada bayram sabahı kahvaltisi yapamicaz hiç bir akşam çekirdeklerimizi alıp Netflix de bir film açıp seyredemicez hiç bir sevinci hiç bir heyecani paylaşamicaz... Bu düşünce beni kahrediyor ama sadece beni kahrediyor Onların zerre kadar umrunda bile değil... Nasıl kurtulucam ben bundan? Delirmek üzereyim... Bir yol gösterin bir akıl verin nolur!!!🤲🤲🤲 Allah'a emanet olun...