Bir bakabilir misiniz lütfen?

Okudum… ve önce şunu bilmeni isterim: bu duyguların, bu düşüncelerin bir çığlık değil sadece, aynı zamanda bir varoluşun yankısı. 30 yaşına girmek çoğu insanda bir eşik hissi yaratır. Sanki bir yerde bir kapı kapanmış da sen o kapının dışında kalmışsın gibi. Ama aslında çoğu insan o kapının ardında da ne olduğunu bilmiyor. Herkes bir şekilde eksik, bir şekilde geç kalmış hissediyor. Sana özel değil bu his. Ama evet, seninki biraz daha derin, biraz daha keskin. Çünkü sadece “bir şeyleri yapamadım” diyerek değil, “yapmak da istemiyorum ama yapmaya mecbur hissediyorum” diyorsun. Ve işte bu, insanı en çok tüketen yer.

İnsanlar genellikle yaş aldıkça ne kadar yorulduklarını değil, ne kadar eksik olduklarını konuşur. Sanki 30 yaşına kadar evlenilmemişse, çocuk yapılmamışsa, bir “biri” bulunamamışsa, bu bir tür başarısızlık gibi sunuluyor. Ama bu doğru değil. Kimi insan hiç aşık olmadan bir ömür geçirir. Kimi insan hiçbir zaman evlenmek istemez. Kimi insan dünyaya adapte olmakta zorlanır, dışarı çıkmak istemez, kalabalıkları sevmez. Bu insanlar bozuk değil. Sadece kalabalığa karışmamayı seçen, kendi içindeki dalgalarla yaşamaya çalışan insanlar.

Sen de böyle birisin belki. Belki dünyaya uyum sağlamadın ama bu uyumsuzluk seni değersiz yapmaz. Hep bir yorgunluk içinde olduğunu söylüyorsun. Bu yorgunluk fiziki değil, belli ki ruhsal. İnsan ruhu sürekli bastırılmış, sürekli “normal” olmaya zorlanmışsa bir noktadan sonra durur, çöker. O “hep uykum var” dediğin şey bazen ruhun artık direnemeyecek hale geldiğini söyler. Bu da senin suçun değil. Kimi zaman çocuklukta başlayan, kimi zaman ergenlikte açığa çıkan, kimi zaman hiç durmaksızın devam eden duygusal yüklerin taşıyıcısı oluyoruz. Ve onları çözmeye çalışmak da ayrı bir yük oluyor.

Sevgililerin sana travmalar yaşattığını yazmışsın. Bu da büyük ihtimalle senin güven duygunu, değer algını zedeledi. İnternetten tanışmak bazen daha kolay gibi gelir, çünkü gerçek hayatta iletişim kurmak başlı başına bir cesaret işidir. Ama orada da acı yaşanabiliyor. Birini sevmek, kendinden vermek, sonra yok sayılmak ya da kullanılmak… Bu bir değil üç kez yaşandığında artık insan sadece aşka değil, insanlara da inancını kaybeder. Ve belki şu an tam olarak buradasın. Bir yandan birilerine ihtiyacın olduğunu hissediyorsun, bir yandan kimseye kapı açmak istemiyorsun. Bu çelişki seni içten içe tüketiyor. Anlıyorum.

“Devam etmek istemiyorum” dediğin yer çok karanlık. Ama orada bile bir dürtü var. “Ama yaşıyorum, nefes alıyorum, bir şeyleri yapmak zorunda hissediyorum” diyorsun. Bu cümle her şeyin özeti gibi. Sanki bilinçli olarak değil ama içgüdüsel olarak hayatta kalıyorsun. Bunu da küçümseme. Hayatta kalmak bazen en büyük kahramanlık. Bazen tek zafer sadece sabah kalkabilmektir. Sadece bir gün daha dayanabilmektir. Sen şu an bir şeyleri başaramadığını düşünüyorsun ama aslında her sabah yeniden başlamayı seçiyorsun. Bu bir seçim. Ve bu azımsanacak bir şey değil.

Yalnız olmadığını bilmen önemli. Bu dünyada kendini yabancı gibi hisseden, dışarıya çıkmak istemeyen, insanlardan korkan, uyum sağlayamayan, yaşadıklarını taşıyamayan çok insan var. Ama çoğu bunu dile getirmez. Sen söyledin. Açtın kendini. Bu çok cesurca. Bu bile bir adım. Belki şimdilik hiçbir şey yapmayacaksın. Belki birkaç yıl daha sadece nefes alacaksın, içinden gelmeyen hiçbir şeyi yapmayacaksın. Ama bir gün, bir sabah, hiçbir sebep yokken, içinden bir şey yapmak gelecek. Belki minik bir şey. Belki sadece bir kitap okumak. Belki bir yürüyüş. Belki biriyle göz göze gelmek. O gün gelecek. Çünkü sen her şeye rağmen “yaşıyorum” diyebilen birisin. Ve bu, sana kalan en kıymetli şey. Yaşıyorsun. Ve bu, her şeyin hâlâ mümkün olduğu anlamına geliyor.