Üniversite ve aile problemlerinden dolayı psikolojim çok bozuldu, gelecek için bir ümidim kalmadı. Çok çaresizim, ne yapmalıyım?

Merhabalar,

Bir süredir bazı sıkıntılar beni yoruyor, ve belki içimi buraya biraz dökerek tavsiye alırım diye düşündüm.
Üniversite ikinci sınıf eczacılık öğrencisiyim. Başka bir şehirde okuduğum için ailemi haftasonları görüyorum, okuduğum şehirden geldiğim şehire trenle gidip geliyorum. Ailenin tek çocuğuyum ve ondan dolayı baskıcı ve hayatımı önceden planlamış bir aileden geliyorum. Küçüklükten beri hiç sevdiğim şeylerle ilgilenemedim (ailemin maddi durumu iyi olmasına rağmen) , hep ailem ne derse onu yaptım. Hep ders çalıştım, hiç arkadaş edinemedim, hep evdeydim, sadece bir yaz tatillerinde bir yerlere giderdik gerisi boş (gittiğimiz yer ise hep memleketti zaten). Korona virüsü ve sınavlardan dolayı da zaten 3 yıldır yaz tatili bile yapamadım. Her zaman ailemin istediğini yaptığım için hayatım pişmanlıklarla geçti. Eczacılığı bile onlar gurur duysunlar diye seçtim. Gittiğim üniversite çok zor, ilk sene sınıfta kaldım ama sonra gecemi gündüzüme katıp sınıfı geçtim. Ikiye giderken biraz kolaylaşır diye düşündüm ama yanıldım, daha da zorlaştı. Çok ağlıyorum, psikolojim çok bozuldu. Ailem beni hiç anlamıyor, dersini yapmıyorsun ondan başarmıyorsun diyorlar, ama beni hiç anlamaya çalışmıyorlar, kendimi çok yanlız hissediyorum. Eve geldiğimde bile sabahtan akşama kadar ders çalışmamı istiyorlar, 22 yaşındayım ve onlar tarafından hiç saygı görmüyorum. Odama birden girip önümde bilgisayarı görünce ders yapmıyorsun diyorlar halbuki dersimi bilgisayar üstünden yapıyorum. O kadar bunaldım ki derslere girmiyorum bütün gün ağlıyorum, bazen dışarı çıkıp öyle kafamı dağıtmak için gölün kenarında oturuyorum. Bu sıkıntıların yanında başka bir sürü problemim daha var.
her şey üst üste geldi ve kısacası patladım, gücüm kalmadı. Gelecek için bir umudum kalmadı öyle yaşıyorum. Bir de çok kilo aldım iki ayda 10 kilo aldım, içim daraldıkca kendimi yemeğe vuruyorum.
Artık Ailemden gizli psikoloğa gideceğim. Hatta randevu için beni arayacaklar. Aklımdan hep kara kara düşünceler geçiyor böyle devam edemem. Aslında annem ve babam da gitse iyi olur ama onlar kabullenmezler.
Gerçekten çok katılar ve artık dayanamıyorum, istediğim hiç bir şeyi yaşayamadım.
Bunların üstüne bir de Kişisel sorunlarım da var, mesela 5 yıldır bir sevgilim var, aynı ülkede kalmıyoruz ve o sebepten babam başta hiç kabul etmedi. Ailemi sevdiğim ve saygı duyduğum için üstelemedim, zamanla babamın kalbi yumuşar diye düşündüm. 5 yıl oldu, sevgilimle birbirimizi çok seviyoruz çok bağlıyız birbirimize, ama babam hâla karşı, hep sizi vururum, seni döverim gibi sözlerle tehdit ediyor. Hatta anneni alıp buraları terk ederim suyu kesilmiş balık gibi kalırsın diyor. Yaşamak haram oldu bana yemin ederim. Tek çocuk olduğum için içimi dökecek bir ailem var onlar da dinlemiyorlar, güvendiğim dağlara kar yağdı diyebiliriz, kala kaldım tek başıma. Çok bunalıyorum başım patlayacak gibi hissediyorum bazen. Ne yapacağımı bilmiyorum. Evi terk mi etsem? Okulu bırakıp bir iş mi bulsam? Ne yapmalıyım?