Benim hiç arkadaşım yok, çok yalnızım. Ne yapacağım?

hiç arkadaşın olmaması, sahtekar arkadaşların olmasından iyidir. insanın tek dostu kendisidir, inan gerisi yalan. sen ölsen arkandan kaç kişi seni anacak sanki? benim de hiç arkadaşım yok, ve bu benim tercihim. kendi kendime yetebiliyorum, kendimle eğlenebiliyorum, üzgün olduğumda kimseye ihtiyaç duymuyorum, kimsenin tesellisine muhtaç değilim, yalnızlıktan korkmuyorum. inan hayatımdaki herkesi çıkarttıktan sonra, kendimden başka kimsem olmadığını anlayıp daha güçlü bir insan oldum. eğer yanında olduğunu bildiğin bir ailen yoksa, arkanı yaslayabileceğin ailen yoksa yalnızlık sana zor gelir ve bir arkadaşa ihtiyaç duyarsın. kafede ağladığını söylemişsin. asosyalleşmişsin, insanlardan soyutlamışsın kendini. aynı zamanda sosyal fobin oluşmuş. ben de sosyalleşmeyen, evinde kendi kendine zaman geçiren birisiyim, ama bundan keyif almak önemli. sosyallikten korkuyorsun, ve korkunu yenmenin en iyi yolu, korkularının üzerine gitmektir. sosyal fobisi olan asosyal bir insana git sosyalleş denmez, fakat bunu yenmenin yolu, yanında kendini güvende hissettiğin bir insanın elinden tutup, kendini tamamen ona bırakıp, zamanla kendini buna alıştırman, ve korkunu yendiğine emin olduktan sonra kimseye ihtiyaç duymadan tek başına istediğin yere gidip gezebilmen. bunları yapmak için bir arkadaş edinmeye ihtiyacın olduğunu düşünme. kendine güven, kendine inan ve sana ancak kendinin iyi gelebileceğini hatırlat, başka insanların değil.