Herkese her şeye karşı çok kırgın ve kızgın hissediyorum?

duvar yumruklasam içim rahatlamayacak cinsten bi sinir var üstümde dünya üzerinde kızgın olmadığım tek biri bile yok gibi. Umudum yok yalnızım. Dost dediğim tek biri yok. Ailem datmadağınık herkesin derdi kendinden aşkın. Çok yorgunum boğazım düğüm düğüm oluyor ama ağlayamıyorum. Maddiyat yok maneviyat hiç olmadı. Bu depresyondan çıkmanın yok mudur bir yolu? Not: hiç arkadaşım yok, sevgilim yok, ailem uzakta ve dertleri cidden daha fazla