Kadın ve ya erkek olmanın zorlukları?

8 Mart Dünya Kadınlar Günü’nde, Türkiye’de kadın olmanın zorluklarını, kadınların en çok hangi konulardan rahatsızlık duyduklarını sokaktaki vatandaşa sorduk. Çoğunluk erkek egemen toplum yapısının, gelenek-göreneklerin kadının sosyal ve ekonomik hayatta birçok zorlukla mücadele etmesine neden olduğunu söylüyor. Kadına karşı şiddet, kadın cinayetleri, yasaların kadınları yeterince koruyamaması, kadının iş hayatında karşılaştığı zorluklar, taciz, kadının iş yükünün fazlalığı, kadının erkeklerin boyunduruğu altında yaşamaya mecbur bırakılması gibi konular ise kadınların en çok şikayet ettiği konuların başında geliyor.


Hep kadın olmanın zor olduğundan dem vurulur. Hemen her ortamda, her tartışmada.. Evet, kadın olmak gerçekten de zordur. Hem de çok. Sadece hamilelik ve doğal yollarla doğum sancısını düşünmek bile yeterli bunu anlamak için. Toplumumuz gibi ataerkil kültürlerde kadının yerini düşününce, siyasilerin konuşmalarında kadınlara biçtikleri rolleri (kadınlar çalışmak istemezse işsizlik oranlarının daha düşük olacağını iddia eden bir bakanımız bile oldu) düşününce, sonu gelmeyen ve yakın gelecekte de pek geleceği görünmeyen kadın cinayetlerini de düşününce, kadın olmanın zorluğunu çok daha iyi kavrayabiliyoruz. Peki ya erkek olmak? Erkek olmanın zorlukları? Bunların üstünde düşünen var mıdır? Baştan söyleyeyim, amacım kesinlikle kadın ile erkek olmanın karşılaştırmasını yapmak değil. Sadece erkek olmanın kendine göre zorlukları üzerinde az da olsa tartışmak, düşünmek, gerçekleri ortaya koymak. Bunu yaparken de bizim kültürümüze göre değerlendirdiğimi de baştan söylemem lazım. Konumuza dönecek olursak, ben düşündüm erkek olmanın zorluklarını. Birkaç defa ciddi ciddi tartıştım bile arkadaşlarımla bu konuyu. Sonuçta kadın olmak kadar zor olmasa da kendine göre ciddi zorlukları var erkek olmanın. Hem de kadın tarafından çok da kolay anlaşılamayabilecek zorlukları. Mesela erkekler ağlamaz. Siz hiç hüngür hüngür ağlayan erkek gördünüz mü? Ben şahsen görmedim. Ben de, tek başıma, yalnız başıma bile hiç öyle hüngür hüngür ağladığımı hatırlamam. Erkek ağlamaz, ağlayamaz. Çünkü ağladığında zayıf görünür. Güçsüz ve zavallı görünür. Toplumsal bir konu. Kadınlar da, her ne kadar duygusal erkekleri sevdiklerini söyleseler de ağlayan erkek sevmezler. Erkeklerin, erkeklerinin güçlü olmasını isterler. Erkekler güçlüdür. Her zaman ve her koşulda güçlü olmak zorundadır. Zayıflık gösteremez. Çok eski çağlardan beridir devam eden bir olgu bu. Hele de bizimki gibi Ortadoğu toplumlarında. İnsanlığın doğduğu topraklarda. Erkekler acı da çekse, duygusal anlamda çöküşte de olsa, sevgilisinden yeni de ayrılmış olsa, bir yakınını da kaybetmiş olsa, ne olursa olsun güçlü olmak, güçlü durmak zorundadır. Üzüldüğü, ağladığı görülürse küçük çocuk gibi davrandığı düşünülebilir. İstese de yapamaz yani. Erkek baba olduğunda çocuğunu çok sevemez mesela. Sevse dahi bunu uluorta göstermesi hoş karşılanmaz. Duygusal görünür çünkü. Baba imajına terstir bu durum. Baba olan erkek hele de tanınan, bilinen bir kişiyse daha da zordur çocuğuna karşı yakın olması, yakınlık göstermesi. Erkek dediğin her zaman hesabı öder. Herhangi bir yemeğe çıkıldığında, bir yere gidildiğinde hesabı kim isterse istesin masadaki erkeğe gelir hesap. O öder. Cebinde parası olması gerekiyordur. Parasız erkek mi olunur? Hayır tabii ki. Bir erkek, harcaması gerekmese dahi, cebinde parası varken daha güvende hisseder kendini. Erkek dediğin üşümez. Bir yemeğe, partiye, etkinliğe gidilmiştir. Kadınlar en şık ve gösterişli kıyafetlerini giyer ve yanlarına en fazla incecik bir şal alırlar. Çünkü her an şık görünmek isterler. Tabii hava üşütmeye başladığında erkek ceketi ile imdada yetişmek durumundadır. Erkek çıkarıp verir kadına ceketini. Çünkü erkek dediğin insan değildir, üşümez. Erkek korur ve kollar. Kimsenin korumasına ihtiyaç duymaz ama herkes onun korumasındadır. Ailenin reisidir. Herkesin sorunlarını çözmekle yükümlüdür. Kendi sorunları dahi olsa, kimse bilmez bunu, bilemez. Kendi içinde çözmesi gerekir.

Bana göre Türkiye'de kadın olmak o kadar zor ki maalesef. Tecavüz, taciz, şiddet... Bitmiyor maalesef. Kadınlara değer verilmiyor ne yazık ki. Bu ülkede artık kadın olmak çok zor. Her gün yeni bir cinayet. Zaten kadın olmak daha zor erkek olmaktan normalde. Regl olmak, doğum yapmak, 9 ay karnında taşımak... Bütün yükler; eşlerimizin ve annelerimizin üzerinde. Bizden tek istedikleri birazcık; anlayış, sevgi, saygı, yardım ve merhamet. Bunu bile çok görenler var. Az önce bir yorum gördüm ve o kadar çok üzüldüm ki. Kadın kadınlığını bilecek, kadın görevlerini ve erkeğinin isteklerini ve cinsel ihtiyaçlarını yerine getirecek, yemek ve temizlik yapacak. Dışarıda açık giyinmeyecek. Ne kadar yazık cidden ya. Önemli olan şey; kadının açık giyinmesi değil, yetiştirilme tarzıdır. Bir kadının değerini kıyafetleriyle ölçmeyin lütfen. Tek ricam bu.

Tonlarca derdi sıkıntıyı yüklenip gülebilmek en zor tarafı bu bence