Annemden tiksiniyorum?

Umarım dikkatlice okursunuz.

Doğduğumdan beri annemin istenmeyen çoçuğu oldum. Bunu da bana çok güzel hissettirdi. Ne anne ne aile sevgisi gördüm, bana hiç değer verilmedi. Gençliğim diğerlerinin annelerini kıskanmakla geçti. Onunla hiç sağlıklı bir ilişkimiz olmadı, hep kavga ederdik, hep kalbim kırılırdı. Psikolojimi bozdu.

Son aylarda bana olan nefretinin ve kötülüğünün azaldığını fark ettim. Artık bana laf etmiyor, ve eskisi kadar kavga etmiyoruz. Açıkçası bu durumu çok garipsiyorum ve istemsizce midemi bulandırıyor. O kadar alıştım ki b*ktan anne kız ilişkimize..

Geçen bana sarıldığında ona karşı hissettiğim tek şey tiksinme hissiydi. Ona dokunmak bile beni kötü hissettiriyor. Bu zamana kadar hep sevgisini ve ilgisini kazanmak istedim. Şimdi ondan aşırı tiksiniyorum. Şakalarıma güldüğünde rahatsız oluyorum. Bana iltifat ettiğinde midem bulanıyor. Onun bu haline alışamıyorum. İstemsizce oluyor, çok tiksiniyorum ondan. Bunu nasıl çözerim?