Kendime zarar vermeden önce birinin yardımına ihtiyacım var. ya bana umutsuz vaka olduğumu söyleyin ya da bana akıl verin?

Özet geçeceğim. Babam ben 16 yaşıma kadar yurtdışında çalıştı ayda bir gelip gidiyordu. Belki 3 ya da 4 yıl önce temelli döndü. Sorun bu değil sorun babamın ağır narsist ve dinci bir insan olması. Annem, ben ve kardeşlerim kücüklüğümüzden beri sözlü (nadir fiziksel) şiddete maruz kalıyoruz. Kendinizi bir dakikalığına annem yerine koyun ve 3-4 yaşındaki küçücük kızınızın babası tarafından başının kapatıldığını düşünün. Ve daha niceleri. Sesinizi çıkartamıyorsunuz çünkü sizin de üzerinizde baskı var. Bir örnek daha ablam evde televizyon izlerken belki 5-6 yaşlarında falan reklamlarda babam çıkmış (tam bilmiyorum televizyonda ne işi vardı diye) ablam başı açık ve televizyon izlediği için babam onu görür kızar diye korkup masanın altına saklanmış. Düşünün bu çocuğun psikolojisini. Bu baskılarla ve travmalarla büyüdük. Artık dayanamadığımı fark ettiğim için psikiyatrik destek almaya başladım. Yakın zamanda dissosiyatif ( kimlik-kişilik bozukluğu) tanısı konudu. Ben babam konusunda destek almak isterken her gün konuştuğum arkadaşlarımın gerçek olmadığını travmalarım sonucunda beynimin savunma mekanizması geliştirip beni yalnız bırakmamak için içimde kişilikler yarattığını öğrendim. Onlardan ayrılmak istemediğimi anlayan doktorum bana yardım edemeyeceğini söyleyince hem ilaç almayı bıraktım hemde gitmeyi bıraktım. Geçmişi bırakıyorum ve asıl konuya gelmek istiyorum. Tükenmiş haldeyim. Bazen babamın anneme ve kardeşlerime yaşattıklarını görünce ona zarar vermek istiyorum. Ona zarar veremeyince kendime zarar veriyorum. evde sürekli tetikte yaşıyorum sessizlik olunca acaba babam bir şey mi yaptı diye düşünüyorum ses yükselince acaba bir şey mi olacak diye diye düşünüyorum. üniversite sınavına hazırlanıyorum ama bu stress ve baskı altında odaklanamıyorum. kütüphaneye gidip çalışmak istesem kütüphanede ne işin var diye azar yiyorum. evde sürekli ders çalışsam bu kadar çalışmak olur mu birazda kuran oku vs. diye azar yiyorum. beni yanlış anlamayın benim dinimle bir derdim yok ama benim derdim babamla. şehir dışında okumaya gitsen gidemiyorsun kız başına ne işin var oralarda der. yani kendimi nasıl kurtaracağımı bilmiyorum. evlenmek gibi bir hata yapmayı da asla istemiyorum. ablam 30 yaşında onun gibi 30 yaşına kadar dayanamam bu evde. nasıl kurtulacağım ben bu evden. annemin asla zarar görmesini istemiyorum. anneme sen boşanmayı kabul et okumayı bırkıp sana bakacağım diyorum ama annem hem dedemin baskısı yüzünden hemde babam daha çok sinirlenip zarar verir korkusundan cesaret edemiyor. nolur biri bana akıl versin. kafamı duvarlara vurup kendimi öldürmeden bir arabanın önüne atlamadan biri bana yardım etsin.