Soru başlığı bulamayacağım?

Ailem de sevmedi özel biri de olup sevmedi çok yalnızım artık kabullendim biri sevsin de demiyorum ancak çok yorgunum ve üzgün hatta üzgün az kalır kimse dinlemiyor hiçbir şey yapmıyorum paylaşamıyorum çünkü anlamak istedikleri gibi anlayıp üzerime geliyorlar oysa kimseyi zorda bırakmıyorum kimsenin yüzünü yere eğecek en önemlisi kendimin yüzünü eğecek bir şey yapmadım yapmıyorum bir yere gitmiyorum bir şey demesinler diye hatta yaşamıyorum daracık bir odada yatağa mahkum ettiler bu yaşımda hala şiddete maruz kalıyorum vurmasınlar diye biraz sesim çıkınca daha büyük şiddete maruz kalıyorum konuşabileceğim hiç kimsem yok yardım almak istedim ki bunu doğal görüyorum engel oluyorlar psikolojik olarak sağlık problemim yok suçu kendimde çok aradım maalesef haklıyım çelişkiler içindeyim duyduklarım gördüklerim beni büyüttü çocukluğumu yaşamadım şikayet etmeyi defalarca düşündüm değmezdi iki çare var ya her zaman blöf gibi yaptıkları bu evden hiçbir şey almadan (çırılçıplak) gitmek veya bana diye birikim yaptıkları her defasında başıma kakınç ettikleri 5 kuruş parayı da elime verip gönderecekler ya da ama çare değil diyeceksiniz ancak intihar beni ölmek isteyen biri haline getirdiler ben bunu hiç istemezdim ancak ben sevgisizliğe tahammül edemiyorum anladım bana yardım edin ne olur :'( ayrı eve çıkmama müsaade yok ve ben bir öğretmenim ben çare bulamadım bu mobbinglere dayanamıyorum söylediklerimi mazur görün sadece çare sohbet istiyorum yargılamayın ne olur ben sadece içime atmaktan hasta oldum yıllarca konuşamadım sesim kısıldı şu an konuşup mesleğimi yapabiliyorum ama eskisi gibi değil sesim de ben de doktor anladı zaten