1 yaşındayım: Çok mutluyum: Annem her an benle! 2 yaşındayım: Annem arasıra benle (neler oluyor acaba?) 3 yaşındayım: Annem işte, bakıcı benle. 5 yaşındayım: Annem toplantıda, büyükannem benle. 7 yaşındayım: Annem seminerde; sınıftayım, öğretmenim benle. 13 yaşındayım, ergenlik modundayım: Annem (hâlen çalışmak zorundaymış), arkadaşlarım benle. 17 yi dolduruyorum bu baharda. Annem iş yorgunu. Dersânedeyim, okuldayım, kafedeyim: öğretmenim benle. 20 sinde ışıl ışıl bir gencim. Annem evde yok. Kankimler benle. 23'ümde bir işe girdim. Annem evde artık. Bense işte! 30'umdayım. düşünüyorum... Annemle en son ne zaman birlikte güzel bir vakit geçirebildik? Bir gariplik var bu işte! 35'imdeyim, evliyim. Annem kendi evinde, ben kendi evimde. 40 oldum artık... Annem yolumu gözlüyor. Tıpkı çocukken benim onun yolunu gözlediğim gibi... 50'ye merdiven dayadım. Bende yaşlanmayan tek arzu: "Kalbimi kalbinin üstüne getirerek ona sarılmak. Ve dizlerine uzanmak, yaşlanmış iş yorgunu dizlerine..." 55'imde bir annenin yanındayım artık dâim olarak: Çocuklarımın annesi! Annemse... Kabrinde kendi hâliyle, bense onun hasretiyle... Alışa geldiğimiz hayat akışı içinde en ciddi ihmâlimiz: Çocuklarımız... Oysa nasıl da seyretmekten bıkılmayacak hârikulâde bir dizi film gibi; halden hâle, renkten renge, şekilden şekle bürünüveriyorlar. Onları izlemeyi ihmâl ettikçe, hayat sinemasının hızla değişen perdeleri arasında eski halleriyle bulamayacağız hiçbir zaman. Elimizde kumanda niyetine tuttuğumuz âletin ( yani hiç büyümeyeceklerine dâir zanlarımızın) "durdurma-başlatma, geri sarma, " vasfının olmadığını idrak ettiğimizde, hüsranlı bir geç kalınmışlık olmasın inşallah... Çocuğunu bugün sev, bugün öp-kokla. Bugün tut ellerini. Bugün onunla ol. Onu bugün seyret. Bugünkü bölümünü sakın kaçırma! Yarına izlemediğin bölümleriyle çıkmayasın ey sevgili anne... Ey güzel anne...
''Anne sevgisi koşulsuzdur, koruyucudur, sıcak bir sığınaktır. Koşulsuz olduğu için denetlenemez, ya da elde edilemez.''
Bakıldığında çocuğun okul hayatı liseye kadar devam ediyor. Burada ki kıstas nasıl olur bilmiyorum.
Ben bile bu şekilde zornanıyorum. Boşanalı üç seneye yaklaşacak. Genelde sabahları erken kalkar sabah kahvaltılarını hazırlar öyle işe giderim. Yemek zaten çok sorun değil. Bir şekilde yapılıyor ama onlarla ilgilemek çok zor değil. Vaki ayırabiliyorum ama Dersler için bu pek söylenemez. En önemlisi de dersler aslında. Burada eve zamanlı gelmek çok önemli.
Evli olanlar için her zaman belirttiğim gibi evde ortak iş ya da birlikte iş yapılmalıdır. Bayanlar bz erkeklere göre daha pratikler bunu belirteyim.
Kadın ergen çocuklara otorite, disiplin kuramaz. Anneyi takmazlar, korkmazlar. Kültür aktarımı babadan gelir. Kadın zaten iş hayatını bile kaldıramıyor. Kadın velayetinde yetişen çocukların milli duygularını geçtim bu çocuklar marjinal grupların elinde kalıyorlar ya da en iyi ihtimalle eskort, jigolo, eşcinsel olarak vatanın vergisiz para kazanan, hastalık yayan, faydasızbir unsuru oluyor. NOT: Baba da yetiştiremez. Babada da hafıza yoktur, duygu yoktur. Kadın ve erkek birbirini tamamlar.
Size göre öyle ki öldürülen bebeklerin %86'sının faili anneleri. Siz fazlalık oluyorsunuz. Ortaçağdaki gibi sadece çocuk makinesi olarak kullanılmanız daha iyi. Çocuk eğitimi ve velayeti babaya verilmeli. Gerekirse baba bir anne bulur.
Gerekirse baba bir anne bulur ne demek ya? Bu nasıl bir zihniyet? Çocuk psikolojisinden de anlamıyorsun. Kendini bir çocuğun yerine koy da empati yap biraz. Öyle bi yeteneğin varsa tabi!. Hangi çocuk başkasını annesinin yerine koyabilir? Çok saçma cümleler kurmuşsun
Ayrıca çocuk makinesi gibi kullanılmanız daha iyi ne demek? Sen kendini ne zannediyorsun? Toplumu oluşturan, hatta toplumsal iletişimi oluşturan varlıklar bile kadındır. Bırak çocuk makinası olarak görmeyi, kadınlar olmasa siz bir hiçsiniz
İletişim? Yaygara, iftira ile erkekleri birbirine kırdırmak ve yargıyı erkeğe negatif ayrımcılığa zorlamak mı? Kadınlar önemlidir ancak başıboş bırakılmamalıdır.😎 Erkek olmasa kime duyar kasıp, ağlayacaksınız. Kimden güç devşirip, pozitif ayrımcılık dileneceksiniz.
Biz yaptığımız her şeyi illa birine karşı yapmıyoruz. Zaman zaman oturup tek başımıza da ağlarız. Sonra ayağa kalkıp sorunlarımızı kendimiz de çözeriz. Biz muhtaç değiliz kimseye. Ama siz erkekler genellikle arkanızı toplamaktan bile acizsiniz. Kadınlar olmasa zor yaşardınız siz
Babalar da çocuklarla yeterince zaman geçirmiyor bunu öne sürerek işi bırakmıyorlar kadınlar da çalışmak zorunda benim annem de çalıştı babaannem ile daha çok zaman geçirdim şikayetçi değilim maddi olarak bir yerlere gelmek istiyorsanız fedakarlık yapmak zorundasınız anneniz her an yanında olması manevi olarak iyi gelsede ilerde büyüyüp iş kuracağınız zaman ya da evleneceğinz zaman ihtiyacınız olan şey para olacak bunun için ailenin maddi olarak güçlü olması şart
Hayır çünkü çocuğunun yanında olacağı önemli zamanlarda maalesef evin giderleri ve yaşam refahını arttırmak için çalışaca için çocuklarına vakit ayıramayacak onlarla birlikte zaman geçiremeyecek onları nasıl büyüdüünü tam göremeyecek bu yüzden çok kötü onları kendi yetiştiremeyecek yerine kimi koyduysa çocukları kendi istediği gibi değilde o kişinin büyüttü yetiştirdii gibi görecek
Her zaman önceliğim çocuklarım oldu hala da öyleler... herşeyi onlar için yapıyorum derken onların büyümelerini kaçırmak istemem... her anımız dolu dolu geçiyor çocukluk biriktiriyoruz..