Travmaları psikolojik problemleri sürekli uğraş bularak yok saymak bir çözüm müdür?

İşe yaramayacak bir şey için zaman kaybetmek istemiyorum açıkçası. Psikoloğun da benim için yapabileceği pek bir şey yok en iyi ihtimalle beni dinleyecek konuşacak. Beni konuşmak rahatlatmıyor, rahatlatsa bile anlık. Kaldı ki anlayamayacağım çok fazla ayrıntı var.

Yalnız konuşmak dediğin şey dostunla konuşmak gibi olmuyor o bir tedavi süreci. Ayrıca birçok travma psikologdan ziyade psikiyatri ile görüşecek tedavi olunabiliyor yani ilaçla.

Arkadaşlarımla böyle şeyleri konuşmayı tercih etmiyorum zaten. Konuşarak bana yardımcı olabileceği bir durum zaten yok onu demek istiyorum. O yüzden beni psikiyatriye yönlendirecek ve olabilecek tek çözüm de dediğin gibi ilaç. Ama ben bir ilaç parçasına güvenerek yaşamak istemiyorum. Böyle yaparsam da özgüvenim kırılacak, kendimi buna bağlayıp salıcam o zaman buda normal yaşamımda düşüşüme sebep olacak. Ben kendimi cidden çok iyi tanıyorum. şu an en azından başarılı biriyim normal bir hayatım var herşeyi içimde yaşıyorum. Tek sıkıntı yalnız kaldığım her anın bana eziyet gibi gelmesi ve duygularımı eskisi gibi dışa vuramamam. Belki sonunda yine psikiyatriye gitmeye mecbur kalacağım ama bunu olabildiğince geciktirmek istiyorum.

sen her şeyi kafanda kodlamışsın, öyle olursa böyle olur, böyle olursa öyle olur. Bunların hepsi peşin hüküm hiçbir geçerliliği yok. İlaç konusundaki teorin hele aman Allah'ım dedirttir. Yahu ne alâkası var. Git daha fazla geciktirmeden belli bir süre kendin için iyi bir şey yapmış ol. Sen erteledikçe tedavinin rutini de ağırlaşır ilaçların dozu ve çeşitliği de.

Kodlama değil bu gerçekler. Zaten istesem de anlatamam keşke o kadar kolay olsa her şey