Ben mi beceriksizim, yetiştiremiyorum fikir verir misiniz?

Arkadaşlar canım sıkılıyor. Biraz derdimi boşaltmak biraz fikir almak için yazıyorum..

Psikoloğa gitsem depresyon teşhisi koyarlar belki de. Annem beni eleştiriyor ama ne yaşadığımı bilmiyor. şu an ağlıyorum üzüntüden. Uzun yazmamaya çalıştım. Lütfen fikir verin..

1 kızım var 3 aylık. Eşim gece geç geliyor 12 -1 gibi. Toplu taşıma şoförü çünkü. Ve hep yorgun. O da sevmiyor işini ama şu an değiştiremiyor.. O kadsr yorgun ki hatta şu an izin bile kullanamıyor. Ben iş bulamadığım için çalışmıyorum. Şimdi bir de bebeğim var zaten. Hiç arkadaşım yok, mahallede komşum da yok. Mahallem pek güvenilir değil zaten. Arkadaşlarım hep üniversiteden olduğu için sadece sanal ortamda yazışıyoruz. Gelenim gidenim yok, pandemi yüzünden de zaten iyice iletişim koptu çoğuyla. Evde evlendiğimden beri yalnızım. Önceleri evi çok temizlerdim, sürekli çekmecelerim falan düzenlerdim. Halen çekmecelerim inci gibidir. Ama artık temizlik yapmak içimden gelmiyor. Hatta hiçbir şey yapmak gelmiyor içimden. Gebeliğim de çok zor geçti.6 ay yemek yiyemedim, serumlarla ayakta kalıyordum Biraz da bununetkisi var. Değerlerim çok düşük. Ama en çok da bu depresif ruh halim nedeniyle hiçbir şey yapmak istemiyorum. Kızım olmasa belki dışarı çıkarım , onu bile yapamıyorum şu an. Hayattannhiçbir beklentim yok. Mutfağı, özellikle pasta yapmayı çok severim. Başarılıyım da ama onu bile yapmak istemiyorum.. Ama annem ise sürekli beni eleştiriyor. Zerre anlamıyor. Neden evi süpürmedin diyor. Zaten çok pis değil evim. Neden onu yapmadın , neden bunu yapmadın diyip benim ev halimi eleştiriyor. Başkaları yapıyor da ben neden yapamıyormuşum. Anlatamıyorum ona.
Yahu yemek yapıyorum eşim çoğu zaman evde yemek bile yiyemiyor. Kime süsleneceğim? Kim için evde çok özeneceğim? Kendim için bakımımı bile yapmak istemiyorum artık. Eşim ile aramda sorun yok ama o da hep yorgun bezmiş işinden, sıkıntısı var. Yani espri bile yapmıyoruz evde. Robot gibiyiz.. Ne yapacağımmben aklımı kaçırmak üzereyim..