Görünüşünüz yüzünden dışlandınız mı?

Çocukken çok dışlandım. İlkokulda çocuklar yanlarına oturmamı bile istemiyordu ve yüksek sesle itiraz ediyorlardı. Bu yüzden herkesten uzaktaydı benim masam. Sosyal kulüpteyken bu alışkanlığımdan dolayı sandalyemi alıp çok uzağa oturmuştum. Eğitmen çok şaşırmış ve bu kulüplerin yeni insanlar tanımak için olduğunu söylemişti. Benim için zorunluluktu. Üstelik bunları yapmazsan kaçarsan okulu bile bitiremiyorsun. İnsanlar benimle konuşmak zorunda kaldığında suratlarını asarlardı. Çok sevdiğim bir oyun vardı, tüm kızlar oynuyordu ama ben sadece onları izliyordum. Oyunlarına sadece 1 kere girebilmek için onlara kek aldım. Sonra kız bana acıyıp bir kerelik oynamama izin verdi. Oyunda yeterince iyi olmadığım için kısa sürdü sonra onları sonuna kadar izledim. Beni oyuna alan kız da türktü. Sürekli türk olduğu için zorbalığa uğradığını söyleyip ağlardı ama onun arkadaşları vardı. Bir gün yeni gelen bir kız ile arkadaş oldum ama bu kızın arkadaşıymış. Benimle arkadaş olmasına sinirlendi. Sonra o kız da her ne kadar benimle arkadaş olmak istese de ona gitti. Kalbim sürekli kırılıyordu. Onlar oyun oynarken sadece kitap okuyordum. Yalnızlıktan dolayı günlük yazıyordum. Aslında sosyal aktivitelerde başarılıydım. Ödüllerim var ama ama işte benim hikayem böyle... Üst sınıflarda şiddet daha da arttı. Bugün bunları hatırlayıp ağladım.