Toplumda; boşanmış olmak suç mu?

Her kişinin psikolojisi farklıdır. Kimisi yıpranır, kimisi dağılır, kimisi dünyay duvar örer, kimisi özgüvenini tekrar kazanır, kimisi de yeni ufuklara yelken açar.

Ben de Boşanmış bir isanım. Çevremde, sokağımda dört kişi var boşanan. Yaşları da otuzunda dahi değil. Sanırım yirmialtı falandır.

Dikkat ettiğim, gördüğüm boşanmış çocuklu kadınlar pek evlenmiyorlar. Sadece gördüklerim duyduklarım. Genelde erkekler Boşandıktan sonra pek çocuklarını alanı görmedim. Bir kaç tanesine şahit oldum. Ve onlarda kısa bir süre sonra evlendiler. Nasip kısmet bu işler.

Evlilik olduğu kadar Boşanmakta Helal'dir. Ve kişinin pek tabii hakkıdır. Eskiden Boşanmış insanlara suçluymuş gibi farklı bir gözle bakarlardı. Ama şimdiler o kadar çoğaldı ki bu durum. Sıradan hale gedi.

Dedim ya ben boşanmış bir insanım benim de tereddütlerim var. Kolay birşey değil. Tekrardan bir yuva kurmak. BİR OLMAK, DİRİ OLMAK derim kendime. Benim iki tane çocuğum var. O yüzden evlilik kararımı iki kez düşünmem gerekiyor.

Düşünmemin ilk sebebi çocuklarımın kaynaşması, alışması süreci. Gelen kişinin, sevdiğim, kalbimi açacağım insanın onlara karşı merhametli bir abla, sırdaş, arkadaş olabilmesi isteği. Kavga etseler dahi, kalpleride bir kötülük olmasın, anlık küskünlük olsada gönül alabilmeleri benim için önemli. Kardeşler kendi aralarında nasıl küsüp barışıyorlarsa onlarda aralarında böyle olmasını iserim.

Diğer terddümlerimden birsi de iki kişi gönlünü birleştirse dahi karşı tarafın ailesi izin verecek mi? Kızım yaşını başını çocuklu bir adamla ne işin var. İzin vermiyoruz diyebilirler. Tabii unlar olasılık ama göz ardı etmemek gerekiyor.

Bir yandan sevmeye başlarken ayrılık acısını çekebilirsiniz ve aynı şekilde o aile tarafından da hakir görülebilirsiniz.

Açıkçası bu durumlara düşme endişesi hep var. Durduk yere ikinci kez tekrardan uçurumun kenarından dümek istemem. Hayatımı, duygularımı karartmak istemem.

Belki de çok ince hesap yapıyorum bilemem. Ama bunlarda olmaz diye bir şey yok. Bir başka boyutta maddiyat. şu an için bir düğün masrafı kaldıracak durumum yok. Parasızda kapı çalınıp kız isteyemezsiniz.

Dedim ya çok ince hesaplar peşindeyim. Bu da benim karakterim işte. Kimseyi kırmamak için hassas olmak lazım. İşte insan da bu sebepten dolayı olsa gerek, kendini soyutluyor. Öz güvenini yitiriyor. Belki de rededilme korkusu kim bilir.

Hani Erenler demiş ya; " Elini kır, kolunu kır... Vur taşlara kafanı kır. Ama gönül kırma " demiş. Tapduk Emre (k. s.)

Boşanmış olmak bir eylemdir. O eylemin meydana geliş durumu kişiyi suçlu veya suçsuz eder.

Aynen diğer filler gibi. Mesela cinayet işlemek büyük suçlar arasında ama olayın oluş biçimi durumu değiştirir. Nefs-i müdafaa ise suç bile sayılmaz.

Boşanma konusuna bu şekilde bakabilmek için boşanan tarafı ve boşandığı tarafı bilmek şarttır. Aksi takdirde herkes kendi penceresinden anlatacak ve canımız yanacak. Ne ön yargılarla nede kesin kabulle yanaşmadan, hiç evlenmemiş insanlara yanaşır gibi yanaşacağız. Boşanmış olanların bize tek artısı onların geçmişlerini saklayamayacak olmasıdır.

Boşanmak artık yürümeyen zarar veren bir evliliği bitirip hayatına devam etmek manasına geliyor ancak henüz bunu anlamayacak kadar zeki olmayan insanlarla aynı havayı solumak zorunda kalıyoruz maalesef..

Zaten oldukça zor bir durumdan kurtulmuş bu insanlara bir de ön yargılı davranarak daha zorlaştırıyorlar hayatlarını üzücü olan bu..

Lakin benim düşünceme göre nasıl evlenmek bir istek ve seçimse boşanmakta bir seçim ve isteğin sonucu gerçekleşir.. neden niye boşandığını yargılamam birisi neden evleniyor yargılamadığım gibi