Boşanıyorum, yanlış bir karar mı aldım detaylara bakın lütfen?

Eşim ve özellikle annesi beni kişiliksizleştirmeye çalışıyorlar cok guzel bir mesleğe sahibim cok şükür ama saygisiz insanlar hic kimseye hiçbir kosul altinda saygi duymamaya ant içmişler sanki. Sürekli ezmeye kendi istediklerini yaptirmaya çalışıyorlar zorla. Esim yanimda olmuyor her zaman annesini savunuyor. Isittigim hakaretlerin haddi hesabı yok. Yediremiyorum yasadigim hicbir seyi sindiremiyorum. Ama yaşadığım her seyi bilen annem ve babam bugün sen cok erken karar verdin, en nazlimiz sensin hicbir zaman zora gelemiyorsun bu dertler bütün kadınların başında var dediler. Cok kirildim cok güçsüz zayıf sorumluluk alamayan birisi gibi hissettim. Oysaki ben cok cabaladim devam etmek icin ama olmayınca olmuyor sineye çekmenin de bir sınırı olmamalı mi sizce de? En son dayak bile yedim bacaklarimi morartana kadar eziyet etti bana annesi yüzünden. Psikopatik şüpheleri var bana karşı durduk yere evdeki eşyaları kontrol ediyor bugun eve birisi mi geldi diye. Sürekli açık ariyor yalan yakalamaya çalışıyor. Hala annemle babam: " gelirse senin koşullarını kabul ederse yuvani dagitma o kadini mutlu etme" diyorlar. Ben mi sağlıklı dusunme yetenegimi kaybettim yoksa baba evine dönmem gercekten bu kadar ayıp bir sey mi damgalanacak mıyım artık insanlar tarafından. Güvenemiyorum ona artık annemin babamin bu sekilde düşünmeleri, sorumluluk alamadigimi, zora gelemediğimi bu sebeple de esimin yanina dönmek zorunda hissetmek istemiyorum. Ne yapmalıyım yardim edin bana lütfen...