Babam yüzünden yaşamak istemiyorum, Onun yüzünden tüm umutlarım teker teker söndü?

Olmak istediğim insan değilim, onun olmamı istediği bir insana dönüştüm. O kadar kavgacı ve geçimsiz birisi ki en ufak bir sebep yetiyor bağırıp çağırması için. Yine ufak bir sebepten kavga çıkartarak beni derin düşüncelere ittiğinden kendimi burada buldum. İnsan doğduğu evi, aileyi ve ne yazık ki babasını seçemiyor. Onun yüzünden özgüvensiz, asosyal, münzevi bir insana dönüştüm. Yüzüm hiç gülmüyor, mutsuz olmaktan yoruldum. Diyaloğumuzda cümle sayım 3-4ü geçmiyor, gün içinde bir yabancıyla merhabalaşıp en fazla ne konuşursanız onu konuşuyoruz. Beni ve ağabeyimi çocukken saçma sapan sebeplerden (her çocuk yaramazlık yapar, her yaramazlığın karşılığı dayak mıdır) ulu orta dövdüğü, aşağıladığı için ondan hep çok korktuk. Sırf bize kızmasın dövmesin diye onun istediği gibi biri olmaya çalıştık, olamadık. O doktor, biz doktor olamadık. Onun sevdiği her şeyden nefret ettik. Şakasız her gün evimizde kavga olur (genelde anneme bağırıp çağırır) ve minimum iki saat sürer, kavga boyunca sadece babamı dinleriz hiçbir şey de söyleyemeyiz bu arada. Bırakın annemizi kendimizi bile savunamıyoruz, annem haklı dersek iki saat daha konuşacağını biliyoruz. Lise dönemindeyken yazları çalışmak isterdim, her seferinde ben kızımı çalıştırmam ben bakıyorum sana, paraya mı ihtiyacın var derdi. Ne kadar düşünceli bir baba değil mi? Babam istemediği için çalışma hayatım olmadı hiç. Artık kendi paramı kazanıp onun eline bakmak istemiyorum çünkü sürekli ‘size bakıyorum’lu minnetlerde bulunuyor özellikle ona aksi bir düşüncemiz varsa ya da onun duymak istemediği bir şey söylediysek. E bakma gidip çalışayım bile diyemiyorum. Bu öz güvensizlikle nasıl çalışabilirim onu da bilmiyorum. Yaşım 24 fakat hâlen çocuk muamelesi görüyorum. Hava karardığında evde olmadığım için işittiğim azarlardan dolayı artık dışarı çıkmıyorum arkadaşlarımla görüşmüyorum. Babam sosyal hayatıma da müdahale etti, arkadaşlarım benimle görüşmek istemiyor artık beni buluşacakları zaman çağırmıyorlar bile. Evliliğe ve aşka inanmıyorum babam yüzünden ama diğer kızlar gibi babamdan kurtulmak için evlenmek istiyorum bazen. Kızlar farkında olmadan babaları gibi erkeklere aşık olurlarmış, Allah korusun. Evlenip daha kötü bir hayatın içine düşmek de var işin ucunda. Aklıma bazen intihar etmek gelmiyor değil. Nasıl kurtulabilirim bu hayattan diyorum. Kendimi değiştirirsem dünyam değişir evet fakat babam etrafımdayken ben her gün yeni bir adım atacakken o beni zehirliyor, ben tam düştüğüm yerden kalkacakken o bir tekme daha savuruyor. Bu iğrenç durumdan dolayı hiçbir şeye hevesim yok, ders çalışmak bile gelmiyor içimden. Okulumun bitmesine iki sene kaldı. Diğer bölümümü de üçüncü sınıfta bıraktım ağır depresyondan dolayı. Müzisyen olmak istiyordum, şarkı falan çıkartmak. Böyle bir babanız varsa hayallerinizden bile vazgeçiyorsunuz. Böyle babaları olan başka insanlar var mıdır çok merak ediyorum. Lütfen bir tavsiye verin, akıl sağlığımı da kaybetmek istemiyorum.