İnsanlar kendilerinden niye kaçıp başka kimliklere bürünürler?

Sadece buraya özgü değil, dünya genelinde de durum bu; gün içinde işimde pek çoğuyla iletişim halinde oluyorum.
İnsanların sahip olmak istedikleri bir yaşantı var, kişiliklerini oturttukları bir çerçeve, özendikleri bir zihniyet. Fakat bunları elde edemeyeceklerinin farkındalar, çünkü faydalı ve huzurlu bir yaşantının nasıl elde edilebileceğini bilmiyorlar.
Şımarıklık mı dersin buna bilgisizlik mi veya tecrübesizlik; bilemiyorum. Fakat günden güne artan, modern cüzzamdan farksız bir olgu mevcut bu devirde.
Özlerini yansıtıp, sahip oldukları negatif detayları törpülemeyi başarsa insanlar, bunca tiyatroya gerek kalmadan daha iyi anlaşabilirler birbirleriyle.
Anlatıyorum, sürekli söylüyorum ama duyan kim.

İşte bu da tam anksiyete, OKB ve disosyatif kişilik bozukluğunun sevdiği şeylerden biri. Tüm güçlerini mükemmelliyetçilikten alıyorlar. Hata yapmaktan korkarlar. Oysaki bu durum insanı adım adım bitirir. Aslında psikiyatrik tedavi alsalar bu hayatı yaşamayacaklar ama illa ki kendi egolarına yenilmek istiyorlar.