Hani hep “konuşmaya çok ihtiyacım var” diyoruz ya. Aslında konuşmaya değil, herhangi birine ihtiyacımız var. Belki yanında hiç konuşmadan sadece susabileceğimiz biri. Belki omuzuna yaslanıp öylece kalacağımız biri. Belki sevdiğimiz bir şarkıyı aynı anda açıp dinleyebileceğimiz biri. En çok böyle biri olmalı. Ne sevgili, ne arkadaş. Bizim hiç kaybetmekten korkmayacağımız biri olmalı hayatımızda. Hiç gitmeyecek biri -ki öyle biri yok. Unutun gitsin. Alıntı
Sizin de bazen konuşmaya çok ihtiyacınız olduğu zamanlar oluyor mu?
Bir gün Hz. Fatma (r. a.) Hz. Ali 'yi üzüntülü görünce şöyle dedi: Ey Ali üzüntün bu dünya içinse bize yakışmaz.. Eğer üzüntün AHİRET içinse söyle de beraber üzülelim. . Allah hepimize böyle samimi gerçek kalbe sahip olmayı nasip eylesin insaallah... Dert herkese anlatılmaz senin yanından eşinde olsa, arkadaşında olsa, ailenden herhangi birinde olsa, sevdiğin biride olsa hepsi fani gidici dert anlatırsın hiç gitmeyecek sanırsın ölüm var buda hayatın gerçeği baki olan kalıcı olan derdine derman olan bir Allah var dök içini anlat hem rahatlarsın hem için ferahlar o hep bizimle herşeyimize tek şahit olan Rabbin var ondan güzel sırdaşmı var... Allah varsa erkes geciçi o kalıcı Elhamdülillah 😊
Konuşmaya çok ihtiyacım olduğu oluyor. Anlaşılmak çok daha güzel bir his ama anlaşılmasam bile, içimdekileri bir başkasına dökmeye ihtiyaç duyduğum zamanlar var. İnsan sürekli kendisiyle kalıp kendi düşünceleriyle kafasının içinde gezindikçe, bir süre sonra anlamsızlaşmaya başlıyor her şey onun için. Kişinin 'ben' olması için bile bir başkasına ihtiyacı var. Duygularının ve düşüncelerinin de bir anlam ifade edebilmesi için bir başkası tarafından duyulması ve fark edilmesi gerek.
yalnızlığıma sarılıyorum Bir tek o dinliyor anlıyor Onunla çıkıyorum arşa Onunla iniyorum toprağa Odur baktıran mavi semaya Yağmurda o çıkarır dışarıya Şarkıları o arattırır bana O ağlatır beni için için usulca şerefhan Ayten
Kesinlikle oluyor. Bazen mutlu , rahat ve huzurlu iken kimseyle konuşma ihtiyacı hissetmezken, canımı sıkacak bir şeyler olduğunda insan etrafında dertleşeceği birilerini arıyor.
Konuşacak birine değil anlayacak birine ihtiyacımız var aslında. Anlattığımızı hissedecek, hissettiğini bize yansıtacak ve yol gösterecek birilerine ihtiyaç duyuyoruz.
Herkes konuşuyor ama kimsenin kimseyi anladığını ben cidden sanmıyorum. Moralin bozuk görüyorlar neyin olduğunu soruyor, güç bela anlatıyorsun sonra boş ver diyip geçiştiriyorlar. Farkında değiller yalnızlığa bir adım daha itiyorlar.
Ben artık yalnızlığı sevmeye başladım en azından kuru gürültü yok...
Hic ihtiyac duymuyorum. Var cunku hayatimda her duyguma , ihtiyacima karsilik vericek insanlar. Gecenin yarisi hadi gel cilginlik yapalim dedigimde bahane uretmeden benimle gelicek ya da kapiyi ac sabaha kdr dizinde yaticam desigimde anne cicakligi alabilecegim ya da aradigimda ben anlaticam sadce beni dinle dedigimde sıkılmadan saatlerce telefonun basinda beni dinlicek kisiler. Sansliyim sanirim.
Şimdi konuşmaya ihtiyacım var keşke biri olsa demiyoruz aslında. Daha çok insan dengine rastladığında o ihtiyacı barındırdığını keşfediyor ve çenemiz durmuyor zaten o zaman. Anlattıkça anlatasımız geliyor.
Allah var, yetmez mi? Konuştuklarımızı anlamayanlar, sustuklarımız nasıl anlasın? Sustuklarımız anlayan sadece Allah'tır. Çok şükür kimseye ihtiyaç duymuyorum, duymayacağım da.
Evet çok oluyor. Ama insanlara derdini anlatsan, yeri geliyor o dertten vuruyorlar seni. Biriyle konuşulmaz, ve derdini, sıkıntını anlatılmayacak hale gelmişiz. Ben bu yüzden kendimle konuşuyorum, içime atıyorum.
Konuşmasam da zaman zaman birine ihtiyac duyuyor insan O zamanlarda da tanimadigin senin hakkinda sifir bilgiye sabip olan bir insan olmasi lazım. Bu yuzden zaman zaman gideyim bir psikologa diyorum :))
Siz hiç sevdiğiniz birinin yanında sustunuz mu? “Çoğunluğu çoğunluk yapan sadece birlikte konuştukları anlar değil, birlikte sustukları anlardır. Bazı konularda aynı anda ısrarla susabiliyor olmaları.”
Oluyor. Kendi kendime konuşuyorum. Bazen kendi kendimi bile zor anlıyorum. Başkasının anlamasını bekleyemiyorum. Malesef kimse kimseyi tam olarak anlayamaz.