İnsani değerlerimizi neden kaybediyoruz?

Bunun en büyük nedeni küreselleşme ile beraber teknolojinin hızlı ilerlemesi ve bunu hayatımıza yanlış uygulamamızdan kaynaklanıyor. Büyük nedenlerden biri bu ama asıl neden geçmişten geliyor.

Öncelikle bize yakın olan Batı toplumuna bakalım. Avrupanın zaten kendine has bir yaşam tarzı ve kültürü vardı. Bu hiç değişmedi. Aile yapısı aynı olduğu için bir bozulma da olmamıştı. Şimdi nasıl ise geçmişte de aynı Aile yapısı ve kültür yapısı vardı.

Çağın ve Teknolojinin ilerlemesi onların sadece gündelik hayatlarında bir değişiklik ve kolaylıklar yaptı. Bunu araç olarak kabul edip yaşam kalitelerini arttırdılar. Ama Aile yapıları ve Toplumun Kültüründe bir değişiklik yine olmadı. Onlar daha da refah seviyelerini yükselttiler.

Bizdeki yapısal değişikliğin aynısı Sosyal Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (S. S. C. B.) 1991 yılının sonunda yıkılarak yeni adıyla RUSYA Devleti olarak kurularak değişimin içine girdi. Kominist bir ülke bir anda halk prangalarından kurtuldu. Bu aşırı özgürlük günümüz Rusyasına dönüştü.

Bizde ki asıl kırılım Refah-Yol Hükümeti döneminde Tankların Ankara ' da yürümesiyle başladı. Bu benim görüşüm. Bu tarihten sonra Türkiye de baskıcı bir İdeoloji uygulanmaya başlandı. Özellikle de Üniversiteler de bunu gördük.

Rahmetli ANAP Lideri ve Cumhurbaşkanının bu kırılıma kadar Ülke de olumlu, çok büyük bir ivme kazandırdı. Hem sosyal alanda, hem ekonomi ve Dış politikalarda. Özellikle de Doğu İnsanımızı, Kürt diye tabir ettiğimiz yurttaşlarımızın, kardeşlerimizin bu vatanın birer evlatları olduğu gerçeğini gündeme getirerek bu sorunun çözülmesi gerektiğini söylemişti ve onlarla kucaklaşmıştı.

Muhafazakâr, mütedeyyin kesim bu dönemde kendini biraz daha ifade edebilir hale gelmiş ve Eğitimin içinde kendini göstererek kaliteli ve donanımlı hale gelmişti. Bu yükseliş Refah-Yol Hükümetine kadar gelmişti. Ama yükseliş, çekirdeğin çatlaması birilerini rahatsız etmişti. Kenan Evren ve onun gibi düşünen çomarlar İRTİCA HORTLADI haberleriyle yine ülke gündemini değiştirdi ve istediklerini almışlardı. Onlar için Muhafazakâr kesim sanki bir düşman gibiydi.

Onların bu ülkede hiç bir yere, makam, mevki ya da siyasette yerleri olmamalıydı. Hatta Üniversitelerde bile okumamaları gerekiyordu. Benim yaşımda olan ya da benden bir kaç yaş büyük abla ve abiler iyi bilirler o dönemi. Dedim ya Ülke onların ve isdedikleri insan zümreleri sadece belirli makam ve mevkilere gelebilirlerdi. Onlara sorsanız bu ülke de herkes eşit.

Diyeceksiniz ki bu anlattıkların ne alaka. Çok alakası var arkadaşlar. Toplumun yapı taşları, mozaikleri o zaman tekrar parçaladılar. Kutuplaştırmaya çalıştılar. Ve bunu yapılar. Görsel, İşitsel ve İletişim kanallarıyla yaptılar.

Kürt düşmanlığını alevlediler. Ahmet KAYA olayını bilirsiniz. Unkapanında kasetleri parçalandı. Canlı şahidiyim. Kürtler bu ülke de başka bir milletin insanı gibiymiş gibi bir muamele gördü. Yine düşmanlık ideolojisi başlamıştı. Birileri düğmeye basmıştı. Ama geldiğimiz noktada Kürtçe yayınlar, Radyolar, TV kanalları var. Demek ki Kürt Meselesi bilerek ısıtıldı. Siyasi bir plan olduğu açık ortada. O zaman yapılanların amacı belli imiş. Siz o zaman samimi olarak o halkın isteklerini dinleseydiniz ama dinleyen olmadı ve bize başka lanse ettirildi. Onlar bu ülke de hiç olmamalıydı. Çünkü belli kanallar vardı. Davulu istedikleri gibi çalıyorlardı.

Şimdi geldiğimiz noktada da kutuplaşmış, ayrıştırılmış bir toplum halen devam ediyor. Hatta daha da fazlası var bakacak olursanız.

90' lı yılların ortsından itibaren Özel Kanalların etkisiyle toplum sözüm ona Modernizasyonun, Batıya uyum, Çağa uyum ya da özenti şeklinde Aile, Hayat şartlarını ve kalitesini değiştirmeye başladı. Bu özenti aslında özümüzün de değişmesine neden oldu.
Milenyum (2000) çağıyla beraber internetin hayatımıza girmesi ile birlikte dünya avuçlarımızın içine girdi. Artık istediğimizi de istemediğimizi de görüyoruz. Teknoloji faydası olduğu kadar götürüsüde oldu.

Yanlış kullanımlar insanların ahlaki değerlerinin yozlaşmasına, değişmesine neden oldu.

Bizim Ülkemizin bir Örf, Adet, Gelenek ve Kültürü vardı. Bu bir Mozaikti. Bu mozaik parçalandı. En basitinden Mahalle kültürü vardı, komşuluk vardı. Hani nerede...

Dedim ya Avrupa. Zaten bir kültürü vardı ve hiç değişmedi. Dünde aynı idi şimdi de aynı.
Ama bizim Kültürümüz çok farklı idi. Bizler Kabile Milletiyiz. Ataerkil bir toplum ve Çekirdek bir Aileden oluşurduk. İşte bunlar parçalatıldı. Artık Aile Kurumu da neredeyse kalmadı.

Sözüm ona Modern çağ diye bize dayatıldı. Ve istedikleri oldu. Atom nasıl parçalanmışsa bu toplumunda öyle parçalandı. Biz artık eski bir ANADOLU değiliz. ANADOLU Kültürünü yaşamıyoruz. Artık ANADOLU Kelimesi bile kullanılmıyor farkındamısınız.

Diyeceksiniz ki Çağın gerisinde mi kalalım. Hayır elbette kalmayalım. Misal verelim o vakit. JAPONYA. Halen Kültürlerini yaşıyorlar. Teknolojide ileri seviyedeler. Bir çok MARKA' ları var. Peki değişen ne orada. Sadece Çağı araç olarak kullandılar ama kimliklerini kaybetmediler. şu an bizde hangi Marka' lar var dünya devleri arasında. Bir ara Atlet ve Don vardı. Şimdi o da yok.

Kaliteli bir nesil artık yok denecek kadar az. Açıkçası özümüze gelmemiz gerekiyor. Zaman ilerledikçe daha da kötüye gidiyoruz maalesef.

Bu benim görüşümdür. Doğru olmayabilir sizin için. İddaa da etmiyorum ama benim Tek Doğru bunlar.

Öncelikle sımsıcak bir tebessümle sözlerime başlamak isterim 😊😊

Haddizatında teknolojinin her getirisinde adeta halay çekip, ayakta alkışladık, ama bize bir getirisi olduysa, 10 tane de götürüsü oldu..
Ama biz bunu fark edemedik, "fark" edenlerimiz ise müstesna.. (Bunlar şanslı kişiler)

Sene 990 larda çok güzel bir çocukluğu olan, iyi ve mutaassıp bir ailenin 3 çocuğuydum.
Benim çocukluğumda;

• Mahalleler arası kar dan adam yapardık, doyasıya oyun oynar bisiklete bilerdik..
• Komşuluk vardı, akrabalık vardı.. İnsanlar birbirine önem verirdi..
• Karışıksız sevgi vardı.. Bir menfaat gözetmeksizin verilen samimi ve sımsıcak sevgiler..
• Saygı ve hürmet vardı.. Ben babamın yanında bırak ayak ayak üstüne atmayı asla yatmadım bile.. Aile büyüklerimizin bile elini öperdik.. vs. vs.

şu an bunların bir çoğu yok.. Kendimizi var olarak görüyoruz ama aslında bizlerde bir çoğumuzun yokuz..
Sanallaştık, basitleştik, dijitalleştik ve biz biz olmaktan çıktık..
Büyük küçük bir araya gelindiği zaman bakıyorum dünkü çocuk ayak ayak üstüne atmalar, saygısızca konuşmalar, ellerinden tablet veya telefon düşmeyen akrabalar..
"Bize ne oldu" sorusunu sıklıkla sorar oldum..
Bugün bayramda bile görüşmeyi bırak, telefon bile etmek kimilerinin zoruna gidiyor..
direk whatsapp dan hazır mesaj, veleddalin amin..
Bu mudur? Maalesef bu dur..
Bir çok kişi ahiret hayatını unuttu, kanaati unuttu, şükretmeyi unuttu ve hiç ölmeyecek gibi dünya hayatını kazanma peşinde..

Herkes lüks ve konforlu yaşayacak diye giderleri arttı, bereket diye bir şey kalmadı. Önceden her evden sadece baba çalışırdı herkese yeterdi..
şu an bakıyorsun bir haneden 3-4 kişi çalışan bile var ve yetmiyor diyorlar..
Önceden bir çok kişinin arabası yoktu, çocuk çocuğuyla hatta 2-3 vesait değiştirerek millet bir birine gidip gelirken, şimdi her hanede şu kadar araba, herkesin cebinde telefon ama iletişim sıfır..

Herkes yeni dünyaya göre beni değişik bulsa da, ben yine aynı benim.. :)

İnsan her çağda aynıydı.. Yağma, yıkım, savaş..
Bizim birbirimize ettiğimizi hiç bir varlık yapmıyor yaşam döngüsü içinde..
Sadece biyolojik bir varlıktan fazlasıyız, saydığın değerlere sahip çıkıp geliştirirsek yükseleceğiz.. Yoksa hayvanda da aşağı olacağız