Kim olursa olsun azıcık ilgi ve sevgi gösterildiğinde hayatımın merkezine koyuyorum ilgiye ve sevgiye çok açım kendimi sevemiyoru?

Ben 5 yaşındayken dadım vardı annem çalışıyordu kadın bana şiddet uyguladı iki yıl boyunca ama ben ağlamaktan gitmek istemiyorum demekten başka hiçbir şey yapmadım beyaz tenliyim morarip kızarmasın diye nasıl sacimdan tutup duvara vurduğunu benimle hiçbir alakası olmayan bir şey için bile bana nasıl kızdığını yüzüme bakarak bagirdigini hatırlıyorum... Yıllar geçti çok içine kapanıp sorunları olan bir çocuk olarak büyüdüm babam hep çok mükemmelliyetci oldu en ufak şeyde bile kızdı sevdiğini hiç hissetmedim aksine insanların içinde ne kadar yapma desem de kalbimi kırıp aşşağılıyordu bunun için defalarca tartıştım defalarca kavga ettim ama nafile benim aşağılık kompleksim varmış çocuğunun yüzüne baka baka kırk kat yabancının yanında aşağılaman onun kalbini kırmaz mı hiç? Benim genellikle arkadaşım olmadi ben hep yalnızdım mesela ilkokulda kizlar evcilik erkekler futbol oynar ya ben ikisine de kendimi ait hissetmedim ben hep yalnızdım 8 yaşındayken falan anneannem banyo yaptırırken ona söylemişim bu dayak olayını sormuş dadın mı daha iyi yıkıyor ben mi diye onun beni dövdüğünü de o şekilde söylemişim sen daha iyi yapıyorsun o beni hep banyoda dövüyordu diye sonra ortaokula geçtim bütün sınıf 5 yıldır birbirini tanıyan insanlarla doluydu babamla problemlerim devam ediyordu artık kendi evime taşındım anneannemde kalmiyordum annem işten çıktı ortaokulda bana hırsız dediler yine kimsem olmadı iki yıl boyunca uyandigim andan itibaren ağlayarak okula gidiyordum nefret ediyordum ordan ama iki yıl sonra güzel arkadasliklar edindim o sırada hoslandigim bi cocuk vardı beni asagilamisti kilomdan ötürü o inekle mi birlikte olucam falan demişti bunu da unutamamisim iste liseye geçtim orda da ben kimseyle arkadaş olmak istemedim ama bu sırada canımdan çok sevdiğim iki arkadaşım ara sıra görüştüğüm arkadaşlarım da vardı hala varlar herkesi aşağılamama rağmen liseden de arkadaş edindim bir tane şimdi 11. Sınıfım benden yaşı çok büyük olan kişilerle de sosyal medya üzerinden konuşma şansım oluyor içimdeki çaresizliği açlığı hissettirmiyorum ama kimden birazcık sevgi görsem ona bağlanıyorum kendimi sevemiyorum polikistik over sendromum var kiloluyum kendimi çirkin buluyorum tek istediğim birine sarılınca sevgi hissetmek bunu yazarken bile ağlamaktan kendimi alamadım ne kadar belli etmemeye çalışsam da bunu yenmem gerekiyor biliyorum uzaktan burnu havada narsist biri gibi gozuksem de o kadar duygusal ve mutsuzum ki bunlara ekonomik durum üniversite sınavı istediklerimi elde edememek falan da eklenince gün içinde aşırı depresif oluyorum mesela annem çok iyi biri ama ona çok kötü davranıyorum sonra da çok pişman oluyorum yine yipraniyorum biliyorum okunursa illaki biri önerir ama psikolojik destek alamam teşekkür ederim sıkıcı hayatımı buraya kadar okuduğunuz için muhtemelen birkaç yıl içinde sonlandıracağım