Aklınıza geldiğinde yüzünüzde küçük bir tebessüm oluşturan anılarınız var mı?

Askerde tabur istimasinda bir kişi eksik çıkıyor. Subaylardan birisi buluyor çocuğu. Çocuk ağacın üstünde oturmuş. İn diyor subay. Çocuk ise komutanım , toplantıdayim , bitsin inicem diyor. Tabur komutanı en sonunda , bırakın , toplantısı bitsin , bekleyelim diyip. Koca taburu bekletti.

Var hatta o kadar çok ki düşünmeye başladığım zaman özellikle metroda falansam valla ya 3 5 tren geç binerim ya da durak durak gezerim, müzik dinleyip o şeyleri düşünmek rahatlatıyor

Var tabii olmaz mı. Ama o anlarda yanımda olan kişi şu an benden çok uzaklarda ve bu yüzden o anılar bende buruk bir gülümseme ve derin bir iç çekmeye sebep olurlar her seferinde.