En yakın arkadaşımla gerçekten yakın mıyız? Yoksa bazı şeyleri ben mi abartıyorum?

Neredeyse 10 yıldır arkadaşız. İkimiz de fazla mesajlaşmıyoruz genelde. Sürekli arkadaşlarımın sorunlarını dinleyen ve çözüm arayan biriyim. Ama bir süredir o kadar bir çöküşteyim ki. Kendimi en yakın arkadaşıma anlatıyorum hislerimi falan. Hm, aynen, ben de gibi cevaplar alıyorum. Onu da anlamaya çalışıyorum. Çünkü bu tarz teselli konularında hiç iyi değil. Ama ben böyle oldukça kendimi kötü düşünmekten alamıyorum. Sürekli 'arkadaşlığını boz' düşüncesi beynimi kemiriyor. Oysa arkadaşımı çok seviyorum, onun da beni sevdiğine inanıyorum. Bugün bir randevuya gideceğim için benimle gelip gelemeyeceğini sordum (hastane randevusu) çünkü desteğine ihtiyaç duydum. Çünkü bu konularda çok çekingen oluyorum ve tek olduğumda fevri kararlar alıp hastane yolundan geri dönme ihtimalim falan yüksek. Onu geçtim sadece yanımda olmasını istedim. Ama yolun 2 saat sürdüğünü ve gelmek istemediğini söyledi. O zamandan beri mesaj atmak istemiyorum ona. Haklı evet. Benimle sürekli olmak zorunda değil. Ama sabahtan beri sürekli bunu düşünüyorum. Ben mi yanlış yapıyorum. Evet gelmek zorunda değil ama ben onun için dünyanın öbür ucuna gelirim. Çok mu fazla değer biçiyorum yoksa. N'apmalıyım?
En yakın arkadaşımla gerçekten yakın mıyız? Yoksa bazı şeyleri ben mi abartıyorum?
Cevapla