Ailem ile aramiz bozuldu ama bendeki üzüntü geçmiyor?

Merhabalar sevgili arkadaşlar,
Evleneli iki yıla yakın olacak ve başımızdan şöyle bir olay geçti.

Kısaca ailem : koloni şeklinde yaşayan bütçenin bir arada olduğu, yıllardır batan işler, patlayan borçlar peşinde hala koşan bir aile.. annem kardesimde kardeşim kardeşi hepsininin canıni okudu şimdi yurtdışına gitti tüm işleri borçları yıkıp hala kardeşim.. neymiş yaşlılar var aile düzeni gitmesin kendi evladını yani beni hiçe sayıyorlar.. yıllarca bu durum böyle.

Asıl konu : dayım olacak şerefsizi de yanlarına alıp bizden borç istemeye geldiler ben dedim ki ben tek maaşla çalışıyorum sözde ev alma vaatleindr bulundunuz oda yok derken eşim araya girdi ya o kadar kapıya gelmişler verelim. Dedim ben kendi aileme para falan vermem sen verirsen ver dedim ve eşim takisindan borç verdi yaklaşık 15 bin neyse bir yıl geçti alamıyoruz. Ben borcu istemeyi düşündüm istedik te şu an bizden kötüsü yok dünyada.

Eşimin yol durumundan ötürü istifa etmesi, çalışmaması, hepsi gözlerine bakıyor ve bende arada kalmaktan biktigim için verdim veristirdim. Benim aile düzenini bozuyordunuz sizin yuzunuzden bosaniyoruz. Diyerek eşimi kolladim ne akraba yanına götürebiliyorum nede kendi aileme o kadar berbat durumlar.

Şimdi ise kendi ailemle son durum konuşmuyoruz. Sırf anne baba hükmü var diye vicdan yapıyorum ama bir yandan da hayatta kendi hayatima düzenime el surdurmem böyle bir kaos oluştu.

Sizce bu işin duzelmesine yönelik bir oluru olabilir mi?