Aile & Toplum

Hayattan zevk alamıyorum, Allah'tan umudumu kestim?

Merhabalar dostlar, ben 19 yaşında hayattan bıkmış bir gencim, neredeyse her gece allaha canımı alması için hıçkıra hıçkıra ağlıyorum, burnumdan nefret ediyorum kıllarım çok falza bu yaşta saçım aşırı seyrek tipim b*ktan hallice (bunlar beni mental olarak olumsuz yönde etkiliyor) evimiz çok pis temizlik yap diyeceksiniz bugün bir odayı temizledim yarın başka odayı temizlerken dün temizledim oda yine pis hale gelcek böyle kısır bir döngüye girme işi var, annemle ve babamla çok tartışıyorum, annem herşeyi çok abartıyor, çok yalan söylüyor ona bunu yapmamasını söyledimde benimle tartışmaya başlıyor, babam ise maddi durumumuz iyi olmamasına rağmen parayı biraya, sigaraya ve boktan idda işlerine yatırıyor, bunu yapmamasını söylediğimde sürekli tartışıyoruz, üniversite okumak istemiyorum ama bu sene zorla yollayacaklar gibi, bence üniversite okuyanlar özellikle 2 yıllık okuyanlar mezun olunca, mezun olmasada yapacağı işi yapıyorlar pek bir işe yaramıyor, bir işte çalışmak istiyorum, şantiye falan fark etmez ama büyük ihtimal asgari ücret alacağım artık asgari ne kadarsa 3,500₺ falan işte, bir otomobil hayalim var araba 10,000$ olmayan araba 150,000₺ anasını, yıllarca yemiyeceğim içmeyeceğim o paraya o arabayı alacağım 🤕 çok kötü, yıllarca çalışacağım kira değil de bir ev satın alma imkanım olacak,(burada baya uzun yıllarımı o ev ve araba almak için harcayacağımı söylüyorum, yani ortalama 10 yıl boyunca köle gibi çalışacağım bu canımı çok sıkıyor) insanlarla samimiyet kurmuyorum asosyalim, selam verseler alasım bile geliyor, çevremde yaşıtlarımda ve büyüklerimde bana göre zeka geriliği var, herşeyim den utanıyorum, anneme hep kötü sözler ederdim (haklıyım ama) sürekli ona - senin gibi karıyla evlenirsem t*p olayım falan derdim, ilerde evleneceğim kadının annem gibi temizlik yapmayan boş konuşan yalan söyleyen aptal, sabahları magazin izleyip akşamları ise klasik baldız enişteyi gondikledi gibi mide bulandırıcı dizileri izleyen bir kadın olacağından eminim, büyük konuştum hiç şüphem yok Allah bana annem gibi bir kadın vereceğinden hiç şüphem yok, maddi durumundan evimizden yaşantımda tipinden bedenimden nefret ediyorum, aynada kendime bakamıyorum bile, bakarsam kendime küfrediyorum, kimsenin bana diğer aşklar gibi kalpten aşık olacağını düşünüyorum, sevecek birisi olursa da ona hiç inanamam, hayatım boyunca gelip aptal ailemle tanışması, evimizin pisliğini görmesin, maddi utancımı görmesin diye hiç bir kıza aşık olmadım, tipinden o kadar utanıyorum ki bir kızla konuşurken bile onun yanında kendini ucube gibi hissediyorum, mesela komik bir durumda gülerken bu şeyler aklıma geliyor ve birden gülmeyi kesip üzülüyorum,🥲 allahın bana pek refah bir hayat sunacağına dair içimde zerre kadar umut yok, Yardımcı olursanız sevinirim, kusura bakmayın bu arada biraz konudan konuya atlar gibi oldum.
Hayattan zevk alamıyorum, Allah'tan umudumu kestim?
Cevapla
Üniversite Soruları Dizi Soruları Fal Soruları