Hayattan sıkıldım. ecelimi kendim belirlesem Allah beni Affeder mi?

Eskiden bende böyleydim. Hatta bir keresinde kendime bir şey yapmaktan korktuğum için bir paket antibiyotigi tuvalete dökmüştüm. Bakış açınla ilgili bir durum bu. Eskiden sadece olayları düşünürdüm. Parayı, sorumlulukları... O bana ne dedi? Bu benim başıma niye geldi? Sonra Dünyayı görmeye başladım. En sinir bozucu olayda bile çevreme bakıyorum. İlla doğa olmasına gerek yok. Işığın düşüşü, kuşun ötüşü, renkler derken düşünüyorum. Dünya da çok fazla kötü şey var. İnsan dediğin yarısı şeytan yarısi melek. Dünya desen cennet ve cehennemin karışımı. Her şey gri gibi görünüyor değil mi? Ne beyaz ne siyah... Ama Dünya, evren bizden ibaret değil. Hayvanlar, bitkilerden bile ibaret değil. Sesler, görüntüler, hafif tüylü yaprağa dokunduğunda ki hissiyat. Her gün farklı olaylar farklı güzellikler. Bunları farkedince içimden kendi kendime konuşmaya başlıyorum. Çok edepli biri de değilim :) "Evet taciz edildim bugün. Evet üniversite sınavında cuvalladim. Evet ailem boşanma evresinde. Ahh! Ama hadi ordan et! Şu renklere bak. Güneşin doğusuna, havanın serinliğine, düşen yağmura, duyduğum seslere bak... Hayat çok güzel ve birkaç siktigimin olayı bu güzellikleri bozmuyor." İşte böyle yaşamak istediğime karar verdim. Ne kadar bokluklar olursa olsun ben yine de bu güzelliklerin keyfini çıkarmak istiyorum. Beni hayata bağlayan duyu organlarim gibi... İlla bir amaca ihtiyaç yok. Sadece yaşamak istiyorum. Zamanı gelince de ölmek istiyorum. Ölmekten korkmuyorum. Ama biraz daha hissetsem güzel olur.

Aklıma belki ezilirim diye kendimi yola attığım zaman geldi... Annem beni kolumdan tutup çekmişti. Korna sesleri kulak zarimi acitiyordu. Kalbim adrenalin ile dolmuştu. Çok denedim. Cidden ölmek istedim ama ölüm biz istemesek de gelicek yaşamak ise bizim seçeneğimiz olacak

@soran :)

Geçmiş olsun. Hastalıklar insanın ruhunu yıpratıyor. Yine de iyilesmek için çabala lütfen. Senin için en değerli şey yine sensin. Kendini sev, dünyayı sev. Gerisini de yak gitsin. Akrabalar, morel bozan olaylar, eğitimler, iş ile ilgili problemler. Bunlar aslında gözümüzde büyüttüğümüz değerler. O kadar büyüttük ki biz oluşturduğumuz çöp yığınının altında kaldık. Sağlık ikiye ayrılır:ruhsal ve fiziksel. Ne kadar ayirsak da birbirlerini çok etkiliyorlar. Benim bir dönem hastane hastane gezdiğim iki psikolojik hastalığım var mesela. Hala çekiyorum ama her seferinde "hayır ben iyi olacağım çünkü iyi olmak İSTİYORUM" diyorum. Sen de kendine böyle şeyler soylemelisin. Çevremizdeki insanlar bize çoğunlukla negatif şeyler söylüyorlar. "Yapamazsın. Beceriksizsin. Vah canım iyi misin?" Kimse bize cesaret vermiyor. Bu yüzden bunu kendin yapmak zorundasın. Çünkü kitabın isminde denildiği gibi: Hayat Cesurlara Torpil Geçer.

Cesur olalım ve sonuna kadar savaşalım. Pişmanlık duymadan, bütün güzel duygularla ayrılalım bu dünyadan.

İlaç için de böbrek rahatsızlığın olduğu için ilk önce psikiyatri ye gitmeni öneririm. Lütfen git. İlaç insana pozitif olmayı öğretiyor. Emin ol bir süre sonra bırakınca da öğrendiklerini uygulamaya devam edeceksin. Kullandığım ilaç OKB hastaları için. 4 senedir bu hastalıkla mücadele ediyorum. Aklımda susmayan bir ses vardı. Hep bir şeyleri eksik yaptığımı, yanlış yaptığımı söylüyordu. Bende ağzına yumrugumu indirdim ::D

Ne demek. İstediğin zaman yazabilirsin :) ben buradayım

Deli değilsen hiç

Evet yapmaya değmez herşey düzelir