Ailem açılmama izin vermiyor ne yapmalıyım?

Şimdi öncelikle bir uyarıda bulunmak istiyorum, lütfen bana aşağıda çok günah yapmamalısın, sabret alışırsın, bu dinimizin bir farzı demeyin. Günah ve farz olduğunu biliyorum bizzat araştırdım, 4 5 yıldır falan kapalıyım sanırım tam emin de değilim neyse yani konu sabretmek değil zaten sabretmişim.

Üç ay falan önce, tabi eğer yanlış değilsem daha fazla da olabilir emin değilim, açılmaya karar verdim oturup düşündüm. Ben hep beni zorlamadılar diye düşünürdüm ama o zaman aklıma birden dank etti ben başından beri aslında annemin manipülasyonu ile kapanmışım. Çünkü bana hep "Kolsuz giyemezsin, kısa giyemezsin, (Kısadan kastım hem elbise etek hem de pantolon üstüne falan.) Saçın bağlı kalsın açık olsa ne fark eder ki açık bırakma." Derdi ve bunları bana sormadan yaptırırdı ve insan bir süre sonra açık olmamın ne anlamı var ki diye düşünmeye başlıyor ama işte çocuk aklı. (Ayrıca şunu da söyleyeyim derdim açık giyinmek değil derdim kapalı olmanın içimden gelmeyen bir şey olması, açılsam bile açık giyinmem kendimi tanıyorum çünkü açık kıyafetler içinde rahat olamıyorum kendi yaşıtım kız kuzenlerimin yanında bile.)

Kapalı olmak hiç içimden gelen bir şey değildi hep çevre baskısı hep alttan alttan laf sokmalar yüzünden kapandım, herkes sürekli ne zaman kapanacaksın, bak küçük kardeşin kapanmış, senden küçükler kapalı, etrafında açık kimse yok sende kapan diye diye beni sanki bu zorunda olduğum bir şeymiş gibi hissettirdiler.

Araştırdıkça içimizden gelmeyen bir ibadetin sevabı da olmadığını öğrendim ya da zorla yaptırılan bir ibadetin. Sonra biraz daha araştırıp kendimden emin olduktan sonra gidip annemle konuşmaya karar verdim, konuştum ama kendimi açıklamama fırsat vermeden bana "O zaman okulu unut, dershaneye de gitmiyorsun, babana söylesem ne kadar üzülür biliyor musun, ailemizde kim açık ki sen ona özeniyorsun yoksa dershanede olan kişilere mi özeniyorsun?" (dershane arkadaşlarımı tanımıyor bile ayrıca dershanedeki arkadaşlarımdan kız olanların ikisi de kapalı.) Bunun benim fikrim olduğunu düşünmüyordu ya da sürekli benim yerime başkalarının düşüncesini önemsiyordu. O konu orada kapandı ve biz bir kaç gün boyunca konuşmadık doğru düzgün.

Babama da hiç söylememiş, bir de benim işlediğim günahın kendi günahı olduğunu düşünüyorlar ikiside birden hemde. Lise sınavı geçince tekrar annemle konuşacam, fikri değişmese bile açılacam tabi eğer o kadar cesaretim varsa. Daha sonra memelekete gittik ve orada teyzemin evinde buna benzer bir konu açıldı, odada ben, annem, kardeşim ve teyzem vardı. Konu oraya geldi ve annem benim açılmak istediğimi söyledi bir süre teyzem de beni ikna etmeye çalıştı, onları üzecek bir şey yapmamamı söyledi, hayalkırıklığına uğratmamamı söyledi. Anneme en çok kırıldığım şey olan eğitim konusunu söyledim annem dedi ki ben onu seni korkutmak için söylemiştim dedi ama daha sonra dedi ki eğer açılırsan bil ki senin bir annem yok bir daha asla seninle konuşmam.