Sevilen biri olmak için illa böyle mi olmak lazım?

çalıştığım yerde bir kız var. iş konusunda, belki işsiz kalma korkusundan, belki başka bir tedirginlikten dolayı, aşırı korkak davranıyor.
mesela maaş, iş yeri düzeni vs bir eleştiri yapılırken, ben bilmem konuşmam diyip kenara çekiliyor.
küçük konularda dahi korkup ben yapmadım diye yalan atıyor, hatalı kendisi olsa da ya da küçük seyler üstüne kalmasın diye hemen ispiyonlayıp filanca yaptı diyor. şarjı bittiği için duran bir makineyi söylediğim halde bozuldu sanıp nasıl yaparsın bunu diye ortalığı ayağa kaldırıp herkese tek tek ispiyonladı.
aynı mevki ve yaşta olduğumuz halde yenileri patronluk taslayıp azarlıyor, ilk geldiğimde bana da yapmıştı. bir kez gözüme çarptı, bir kızla güleryüzlü konuştu ama arkasını dönüp fısıldayarak, o kızın bir hareketi hakkında söylendi ne saçmalıyor gibisinden. ama iş yerinde benden başka hakkında böyle şeyler düşünen kimse yok ve herkes ne kadar ince düşünceli olduğunu söylüyor, çünkü böyle davrandığı diğer yeni kişi şimdi burada yok ve eskilere yapamıyor. alenen de yapmıyor. saniyelik hareketler ve çok dikkatli olmayan birinin farketmesi zor. söyleyince kötüleyen iftira eden kişi oluyorum.
sevilmek için sahte ve apolitik mi olmak lazım illa?