Kendi çizgisini ve sorumluluklarını belirleyememiş, sorunlarla yüzleşecek, problemleri göğüsleyecek irade ve yeterliliğe henüz kavuşamamış olabilirler.
Hayatta olmak demek, her an yeni problemlerle karşılaşmak ve çözümler üretmek demektir. Tüm bu süreçleri göğüsleyemeyen biri herkesten uzak durabileceği gibi kimseyle de sorun yaşamamayı isteyebilir.
Netice de bazen, bazıları asalak olmayı tercih ederek daha kolay hayatta kalma stratejisi izlemeyi seçebilirler. Her şeye boyun eğebilirler. Kendilerine zarar gelmesinden korktukları için haklı olanın değil, güçlü olanın yanında kalmayı tercih edebilerler.
Ayıya dayı diyenler, bu diyardan gidene kadar deveyi güdenler.. Var bununla ilgili atasözleri.
Kısaca yaypak ve kaypak, dönek ve üç kâğıtcı olabilirler. Bu kişilerden adil olmalarını beklemekte hatalı olur. Sadece kendi menfaat ve çıkarlarını düşünmeyi seçebilirler.
Sonuç olarak elbette her stratejinin dışarıya bir yansıması vardır. Duruşları net olmadığı için, güvenmeyi denediğiniz de sürekli arkanıza dönüp bir bakmanız gerekebilir. Çünkü tam sırtınızı yasladığınız anda orada olmaya bilirler..
Canım, cicim olmaz. Ama belirli bir mesafede herkesle sohbet edilmesi gerekiyor. En azından ben öyle yapıyorum ve doğru buluyorum. İş hayatında, okul hayatında zorunlu olarak insanlarla iç içe bulunuyoruz. Güler yüzlü olup belirli bir mesafeyi koruyarak konuşulabilir.
Bununla yakından ufaktan alakası yok net.. benim de böyle bir arkadaşım vardı ve herkesle aram iyi olsun vs diyip dururdu kendisi de çok sinsi biriydi zaten çevresini genişletmek için yapmayacağı şey yoktu;aradan bir kaç zaman geçti tüm konuşmalarımızı o sinsilik yaptığı çevresine taşıdı bir daha ne yüzüne baktım ne de konuştuk. Gel gör ki yine bana yakın olmak istediğini söyledi. Ha böyle insanlar daha çok bunu diyen ve daha nice vakaları yakından tanıdığım için ama bazıları tabii ki iyi niyetli olabilir.
İnsanın herkesle arasının iyi olması pek mümkün değil. Saygı farklı bir durum, saygısını koruması ve herkese saygıyla yaklaşabilmesi güzel. Fakat canım cicim olan, arasını iyi tutmaya çalışan insanlar bana yapmacık geliyor.
Aslında "iyimser" olduklarını düşüncesinden anlarsın zaten ama samimi olmak farklı bir konu onu ayrı tutuyorum, bu insanlar kimseyle aralarının kötü olmasını istemez vicdani huzuru için ama gel gelelim yine art niyetli insanlarımız bu kadar iyi niyetli bir düşünceyi bile "Samimilik ile uzaktan yakından alakaları yok." diyerek yaftalamışlar. Problem o ki biz neyin doğru neyin yanlış olup olmadığı bile algılayamıyoruz.
Benim de hayatta yıllarca en büyük amacım kimseyle tartışmayayım, herkesle iyi olayım düşüncesi idi. Kimi arkadan yalaka dedi, kimi çapsız dedi filan. Sistem ve ortam herkesle iyi olmayı kabul görmüyor maalesef, hatta iyi olunca ezilliyorsun, ezilmeye kalkılıyorsun... Hele ki iş hayatında, az iyi ol iyi geçin bütün işler tepene biner, 360 gün sırtında taşırsın, 1 gün ben bugün dinleneyim dersin çemkirirler. Hatta işten çıkarmayı düşünürler. Ama sistemin insanlarına kimse dokunmaz...
Belki kendilerine olan samimiyetlerinden dolayı böyle isteklerde olabilirler biz ne kadar da samimi değil desek bile olay kişinin kendisinde bilmediğimiz şekilde gelişmiş sonuçta.
Hayır samimi bulmuyorum.. Herkesle arasını iyi tutan insan çıkar ve menfaat güdüyordur Fakat herkesle kötü olan insanda da bir sorun vardır.. Nazba göre şerbet veren insan idareci ve akıllıdır..
Bazıları ortamda gerginlik sevmediği için alttan alır iyi davranır ama amacı yalakalık veya çevre değildir bu normal. Ama bunun dışındaki insanlar bana itici gelebiliyor cogunlukla yüzeysel insanlar gibi hissediyorum
Samimiyet kalpten gelir. Onu tetikliyende vicdandır. Herkes aynı olamaz tabiki de ama fıtrat dediğimiz şey insanın doğuştan gelen karakteridir. İlla ki bir çıkar ilişkisi mi olması lazım. O dengeyi kuran bir insan için samimiyet hep ön plandadır...
Biriyle aram kotu olunca en cok ben üzülüyorum ben huzursuz oluyorum kendi ruh sagligim icin çevremdeki herkesle arami iyi tutmaya çalışırım ama canimli cicimli olmam mesafeli davranirim zaten yapim geregi en sevdiklerime bile mesafeli duruyorum..
Ben öyle biriyim yeminle cok samimiyetli biriyim ama bu herkes ile aranin iyi olması tum samimiyetimle soyluyorum cok kötü birsey Belli bir sure herkes herkeslesiyor mideni bulandiriyor
Ben yalnizligi seven biriyim kimseyle samimi olmuyorum ve cogu zaman bu yapim yanlis anlaşılıyor cunku istemesemde insanlarla ic ice yaşıyorum misal bazen ic dunyama cekilmis bir haldeyken eve aniden misafir gelmesi bile beni huzursuz edebiliyor..
Bende aramı iyi tutuyorum gün gelir işim düşer diye bu devirde herkes menfaat odaklı. Ama hiçbirine gösterdiğim samimiyet gerçek değil. Ki bunu hak ediyorlar gerçekten samimiyetine inandığım hiçbir insana bunu yapmıyorum
hayır tabiiki.. ve tamda bir komedi hali.. herkesi memnun etme işi hayat kadınlarının işidir;) siz bildiğinizi yaşayın bildiğinizi istediğinizi yapın begenmeyen almayıversin küçük kızına:)
Aramı kimseye açmıyorum. Yani herkes zoru oynuyor. Rol yapıyorlar bi nevi. Bunları elemine etmeniz lazım hayatınızdan... Çünkü bir çoğunun psikolojisi tırlak. Bunlardan kurtulduğunuzda etrafınızda kaliteli insanlar durmaya başlar.
Mesela Ben Herkesle Artık Dost olmak istiyorum Nefretten Kavgadan Stresten Bunalmaktan Biktigim için bunu istiyorum Başka bir Nedeni Yok Kafamın Rahat Olmasını istiyorum
0
0 Yorumla
Gizli Üye
(25-29)
+1 yıl
Bende öyleyim herkesle aram iyi olsun isterim ama bunda bi art niyetim yok