Anne baba olmak bu kadar serbest olmamalı?

Sizlere biraz kendi ailemden bahsedeyim. Siz de neden bu başlığı yazdığımı anlarsınız. 4 çocuklu bir ailenin tek kızıyım. Bu evden annemden babamdan kurtulmak için okudum uğraştım çabaladım hep. Çabaladıkça kurtulamadım resmen. Okuyup kendi hayatımı kurmak istedim. Evlenmeden bu evden çıkamazsın dediler. Defol git evlen kurtulalım artık kaç yaşına geldin gibi gibi bir sürü şey. Ben bu evde yaşamıyorum, bu zindan da boğuluyorum. Derdimi paylaşabileceğim beni anlayabilecek kimsem yok. Çünkü kimsenin ailesi böyle değil. Hiç sevilmedim çocukluğumdan beri desem inanır mısınız? Muhtemelen abartma dersiniz ama öyle. Evde tek kızım diye herkes çok sevildiğimi kıymetli olduğumu sanıyor. Ama ben bu evde köleyim kimse bilmiyor. Annem de babam da beni o kadar değersiz hissettiriyor ki, sokakta yanımdan geçen insan için daha değerliyimdir eminim. Okumayı istiyorum diye beni okula yollamamakla tehdit ederlerdi hatta karne gününe yollamadığı oldu annemin beni. Evdeki tüm temizlik yemek vs işleri sadece benim yapmam isteniyor. Koskoca ev 6 kişi ama sadece her şeyi yapması gereken benim. Annem dışarı çıkar mesela geldiğinde ev neden temizlenmedi neden yemek yok diye sorar. Temizlikçi diye doğurmuş beni adeta. Bana sorulanlar benden beklenenler diğerlerine hiç olmadı. Erkek iş yapmazmış sadece Kadın yaparmış. Bu cinsiyeti ben seçmedim bu hayatı bu sorumluluğu kaldıramıyorum. 26 yaşındayım hayattan nefret ediyorum. 16 yaşında da aynı duygulara sahiptim. Sevgisiz büyüdüm hiç sevilmedim hiç nasılsın kızım diye sorup başıma dokundukları olmadı. Ben tüm işi yapsam görülmez erkek kardeşim bi tuzluğu kaldırsa canım oğlum olurdu. Bu evde sevilemedim şu koca dünyada kendime yer bulamadım sevgisizlikten. Şimdi düşününce geçmişe dair içimde kalan yaşayamadığım o kadar çok şey var ki ben de sağlıklı bir insan değilim. Sevmediğim için sevebileceğimi sanmıyorum. Üstüne şiddet gördüğüm de çok oldu. Hala tartışma anında üstüme yürüyüp vurmak üzere oldukları oldu. Üstüne pandemi dolayısıyla işimden de kovuldum. Üstümdeki baskılar daha da arttı. İşsiz kalmanın üzüntüsü bir yana artık işsizim diye evdeki her işi benden bekleyip yapmayınca da hayvan insan ya sen insan mısın gibi gibi bir sürü gururumu kıran şeyler. Artık dayanamıyorum. Daha kötüsüyle de karşılaşamayacağım için en kötüsünün bu olduğunu düşünüyorum. Şimdi benim isyanım sevgisizliğe, bu kadar sevmeyen insanların anne baba olabilmesine. Benim ne suçum vardı ki?