Karım çok saygısız?

Kardeşim sanırım sen evli değilsin!

5 senedir bende evliyim. Eşimle severek evlendik. Ailemle sıkıntı yaşadık. Karım haklı olduğu için 3,5 sene boyunca ailemle görüşmedim. Sonra bir şekilde sadece ben ailemle görüşmeye başladım. Onu hiç zorlamadım. Ailemin bana laf atmasına rağmen karımı savundum.

Bir tane oğlumuz var. Eylül ayının sonunda 2. oğlumuz gelecek İnşaAllah. Fakat ben eşimin yanında olurmuyum bilemiyorum.! Ö
Çünkü bıktım! Bana karşı saygısızlığı ve ilgisizliğinden bıktım!

Evlilikte bir taraf ateşken bir tarafın su olması gerekir. Ki ben müslüman bir insanım ve müslüman olarak yapmam gerekenlere dikkat etmeye çalışan bir ferdim. Karımın hiç alakası yok. Evlenmeden önce açıktı. Dedim “müslüman bir kadın olarak kapanman gerekli biliyosun dimi?” Oda hemen kapandı. Fakat ne namaz var ne abdest. Anca konuşma var. Konuşmaya gelince mangalda kül bırakmıyor çünkü.

Peygamberimiz bile “Allah tan başkasına secde edilecek olsaydı kadınların kocalarına secde etmelerini emrederdim” buyuruyor. Yani koca hakkı o kadar önemli.

Ben dinini bilen biri olarak karıma karşı hiç bir zaman asla saygısızlık yapmadım! 5 senedir evliyiz, bir kere bile “şunu yap- bunu yap - şunu getir - şunu götür” demedim.! Hep “yaparmısın, edermisin, gidermisin, gelirmisin” diye hitap ettim.

5 senelik evliyiz bir kere bile “bu yemek niye böyle - bu yemeğin tuzu niye yok?” diye şikayetlenmedim. “Yemek varsa yeriz. Yoksa ne varsa onu yeriz” dedim. Hiç bir zaman hiç bir yemeğine bahane bulmadım. Hep “eline sağlık çok güzel olmuş” dedim. Beğenmesem bile dedim.

“Bu niçin ütüsüz? Bunu niye böyle yaptın? Şu niye böyle? Bu niye böyle?” Diye bir kere dahi sorgulamadım!

Çünkü karşımdaki bir insan! Onunda gücü kuvveti var. Ve bazen pili bitip yorgun düşebiliyor. Yukarıda saydıklarım da hepsi küçük, fındık kabuğunu doldurmayacak şeyler! Bu gereksiz konulardan dolayı ben karımın kalbini kırmam!

Lakin gelelim ona;

Malesef kendisi aşırı stressli, aşırı sinirli, aşırı kararsız bir insan!

Oğlumuz var 2 yaşında. Oğlanı alıp biryere gidemiyorum. Neymiş “ben çocuğa bakamıyormuşum.”

Ya bu çocuk arkadaş! Bu çocuk koşacak, zıplıcak, gerekirse düşücek, gerekirse bir yeri kanıcak. Adı üzerinde çocuk bu! Hangimiz çocuk olmadık ve böyle şeyler yaşamadık?

Ama ben sorumsuz, vurdumduymaz, rahatına düşkün, bencil bir babaymışım.!

Kendisi beni kendine adeta rakip görüyor!
Ne gezmeye gidebiliyorum! Ne arkadaşlarımla buluşabiliyorum! Ne bir iş yapabiliyorum! Herbişeyime karışıyor! Bugün bardağı taşıran son damla oldu. Evde telefon geldi konuşuyorum arkadaşla. “Sanane sen niye konuşuyosun onla? Seni ne ilgilendiriyor? Git balkonda konuş!”

Ya arkadaş noluyo ya? Ya ben rahat bir şekilde arkadaşlarımla konuşamayacakmıyım? Asıl sana ne benim arkadaşımla ne konuştuğumdan!

Ne karışıyorsun bana dediğim gibi başladı yine bana hakaretler, saygısızlıklar laflar vs.