Engelli abimden nefret ediyorum, bu durumu ailemle konuşmalı mıyım?

Geçen 3 yılı geçen arkadaşlığımı bitirdim senin olayına benzer bir olayla. Arkadaşımın annesi ben evde sıkıldım sizle geliyim çay içiyim dediğinde arkadaşım atasından onu doğurandan utandığını ve bizi rezil edebileceği tarzda şeyler söylediği için onunla bütün bağımı kopardım. Allah kimseyi ailesiz koymasın. Atalarımız bizim yüzümüzü kızartacak bir şey mi yaptılar ki utanalım. Haşa Allahı yargılayabiliyorsan git yargıla neden böyle diye veya inandığın başka şeyleri...

Bak burada anlaman gereken asıl tema kendini abinin yerine koymak belki abinin suskun olmasının güleryüzlü olmamasının sebebi sizi rezil ettiğini düşünmesidir veya size destek olamadığı için size yardım edemeyip aksine yardım alması gerektiği içindir. Engelli bir birey olması onu toplumdan uzaklaştırır ve psikolojik anlamda daha da kötüye gider. Senin ona vereceğin desteği köşeye bırak akşamları 10 dk lık mubabbetin bile onun içinde fedakarlık duygusu yaratmaya yetebilir. Ailemiz bile olsa fedakarlık yapmadan sadakat görmek istememiz bencilliktir diye düşünüyorum. Zira almadan vermek Allaha mahsus, bizler sevdiğimiz veya sevdiğimizin sevdiğine saygı ile tolerans ve iyi niyetle yaklaştıkça içimiz rahat etsin diyebilmeliyiz. Ya deyse şurda 10 dk sonrasının bile garantisi yok sen 23 yılını 10 sn de aklında kurabilirsin. bir 23 yıl sonra 46 yıl 20 sn ni alır. Kalp kırmaya değmez heleki heryanı kırık abinin kalbini kırmayı hiç istemezsin bence, sadece şu an sinirlerine yenik düştün. Eğer dertleşmek veya konuşmak istersen herkes senin için birşeyler çabalayacaktır. Yeterki ön yargılı olma ailenin ne düşündüğünü bilmeden. İstersen ben de müsait oldukça elimden geleni yapabilirim zira aile zor kazanılır çabuk kaybedilir. İstediğin zaman birşeyler paylaşabilirsin.