Engelli abimden nefret ediyorum, ne yapmalıyım sizce?

Benden 5 yaş büyük bir abim var ve bedensel engelli. Şimdi bana kızacaksınız biliyorum ama abimi tanısaydınız siz de ondan nefret ederdiniz. Kendisi kısaca şöyle birisi:
Canı bir şey istemediği sürece bizimle pek konuşmaz. Soru sorarım, cevap vermez, duymazdan gelir. Bir şey isterken adeta emir verir. "Su istiyorum" "Bana yemek getireceksin" "Canım sıkıldı, beni dışarı çıkarın hemen"
Annem ve babam evde yokken onunla ben ilgileniyorum. İstediği her şeyi yapmama karşın annemler eve geldiğinde hemen beni şikayet ediyor. Üstelik söylediği şeyler hep yalan. Misal "Bütün gün salonda televizyon izledi, ben bir bardak su istedim ama sesimi duymadı" diyor. "Beni eve kilitleyip dışarı çıktı, iki saat bekledim" diyor. Ve böyle şeyler dediğinde annemler hemen ona inanıyor.
Bana sürekli hakaret ediyor. En basitinden arkadaşlarımla buluşmaya gidicem. "Bugün çok çirkin görünüyorsun, kıyafetin iğrenç olmuş" diyor. Yanlışlıkla bardak kırıyorum. "Ne kadar beceriksiz ve sakarsın. Yazık sana" diyor. Ama ben ona en ufak bir eleştiride bulunsam hemen annem beni kenara çekip azarlıyor. "Abin bu haldeyken ona laf söylemeye utanmıyor musun" diyor.
Ailecek dışarıya çıktığımızda kötü davranışları yüzünden ben utanıyorum. Mesela kafeye gidiyoruz, garsonlarla aşırı saygısızca konuşuyor. Bir keresinde sipariş verirken garsona "Neden kalem kağıt kullanmıyorsun, eğer bunca siparişi aklında tutacak kadar zeki olsaydın zaten garsonluktan daha iyi bir işin olurdu" deyip gülmüştü. Ve bunu durduk yere yaptı. Bir keresinde de gittiğimiz restoranda asansör bozuktu. Bu yüzden üst katta oturmak istediği halde birinci katta oturmak zorunda kaldı. Evet o konuda haklıydı ama görevlilere "siz aptallar işinizi doğru yapsaydınız şimdi ben üst katta manzarayı izlerken yemek yiyor olurdum" demesi beni mahçup etti.