Annemle sürekli kavga ediyorum, şikayet edebilir miyim?

“Fahişelik yapmaya mi gidiyorsun” (ki cidden az biraz far ve çok hafif ruj vardı)“Babanla bizi ayırmaya çalışıyorsun”“Herkesle tartışıyorsun servisciyle hocanla (bunları ona ben gelip anlatıyorum sonra yüzüme vuruyo)”“Hocan sana sorunlu mu dedi seni sorunlu özürlü sanıyorlar (daha 9. sınıfım)”“Bir an önce senden kurtulsaydım da rahatlasaydım evlensen desem daha yaşın değil (17) artık 1 sene dişimi sıkıcam sonra hadi ordan olup gidersin kendi evine ayrı kapı ayrı yer”“ ben: anne ergenlik hormonları galiba hani ondan... O:film mi çekiyoruz hahaha ergenlik falan”Ve daha çok şey mesela babamla aramı bozmaya çalışması çok çok aşikar aynı şekilde abimle de (kavgalıyken). Babamla abimle kavga eder gelir bana bağırır çağırır hıncını çıkarır iş yapar yorulur yine gelir hıncını benden çıkarmak ister temizlikte yardım ederim bulaşıkları dizerim hergün yerleri o süpürür ben silerim toz alırım ama yok abi yok asla olmuyo onun için hala tembel pis pintiyim (cimrilik anlamında değil) hani artık o olaydan koymuyo da kavga ederken düşmanımla ediyomuş gibi hissediyorum dedikleri laflardan hani düşmanın seni en hasass üzüldüğün noktadan vurmaya çalışır ya işte o ne kadar canımı acıtabilirse o kadaaaar iyi hani ne düşünüyorum biliyomusunuz artık annem benim için öldü neden Çünkü 2 yıldır benim annem yok gitti 2 yıl önce bu benim annem değil olamaz bu değil ya hayır öldüğünü kabullenmeye çalışmak bile beni paramparça ediyo hala onu delilercesine seviyorum ya da alışkanlık ne de olsa 17 yoldur hep onunlayım ama olucak biticek

Merhaba arkadaşlar.2-3 gün önce 19 yaşına girdim. Ve ailem doğulu. Annem aşşırı kültürlerine bağlı ve cidden doğulu bi kadın babam ise ona istinaden daha nazik daha iyi niyetli ve daha normal. Neyse ben artık büyüdüğümü düşünüp eve biraz geç gelmeye başlayınca evdeki tartışmalar sürekli arttı.2-3 senedir yaklaşık eş zamanlı büyümemle daha da arttı.10-11 gibi geliyorum ki oda bu aralar oldu. ailemle bu konu üzerine sürekli bir tartışma bi kaos içindeyim üniversiteye geçtim bir sene mezuna kaldım, artık bir şeylerin farkına varmalarını bekledikçe onlar daha da kısıtlamaya daha da üstüme gelmeye başladılar 10-11 olmasa bile normal şartlarda dışarı çıktığımda bile her dakika oturup ya acaba akşam ne olacak ne gelecek başıma diye düşünmekten keyif bile alamıyorum. Asla şiddet yok ama sözlü olarak sürekli bi atışma içerisindeyiz gerçekten çıkamıyorum bu durumun içinde sizce ne yapmalıyım cidden sıkıldım bunaldım artık insanlar çağırdığında bir yalan bulmaktan iflahım kurudu çürüdüm artık napacağım?

Bu yazdiklarimi okuyanlar belki bana cok kizacaklar ama... yinede bende paylasmak istiyorum... bende annemle cok kavga ediyorum oyle boyle degil bagismalar cagrismalar cok kiriyozuz birbirimizi ve bende ona karsi iyi bir evlat olamadim acikcasi cocukken cok dayak yedim ozellikle babamdan... bilmiyorum elimde olarak ya da olmayarak cok kiriyorum sinirim gectigi zamanda kopekler gibi pisman oluyorum... belki yatacak yerim yok... insan da degilim farkindayim ama elimde olmuyor bazen susmuyirum asilesiyorum... neden boyle bir insanim neden hep pisman olacagimi bile bile yapiyorum altinda yatan sorunum ne.. ölumune de korkuyorum ona biseybolacak diye ama ben yine kendi ellerimde herseyi mahvediyorum... duzeltmeye calistim evden uzaklastim hatta ölmek bile istedim cok girisimlerim oldu... ve ben bu durumu durdurmak istiyorum artik...

valla benim annemde öyle. başkalarının kızlarıyla oturur onların sevgilisini dinler , derdini dinler,sever över . bana gelince ben işe yaramazım bak elalemin kızına şunu yapıyor bunu yapıyor oturup konuşmaz bile benimle kaale almaz hiç. öff sinirim gerilecek neyse takma boşver napcaksın işte annen olduğuna şükret kimsesiz değilsin hastalansan bişey olsa yine o bakcak sana kimse dönüp bakmaz

öncelikle ne olursa olsun o senin annen. Annene karşı mesafeli olmak yerine, ona güzel bir kahve yap ve konuşmak, dertleşmek istediğini söyle.. Sonra burada açıldığın gibi ona açıl. Tatlı dille konuş. Bağırış, çağırış olmadan sessizce yap bunu. Birileriyle kıyaslanmaktan hiç hoşlanmadığını ve bu durumun seni gerçekten çok yaraladığını söyle ona.

Bendd sürekli annem tartışıyorum 18 yaşındayım okumuyorum evdeyim ev işleri yapıyorum her işi yapıyorum ama yibede yaranamıyorum ya yaptıgım işi begenmez laf eder kendi 4/4 lük insan gibi davranıyor sürekli hakared ediyolar haksızlık yaptıkları için dayanamıyorum karşılık veriyorum herkes bana cephe almış gibiler aynı her şeyi düzgün yapsam bile illa bir kusur bulup laf ediyolar. Valla bıktım sonu ne olur bilmiyorum küçükken sevgi görmedim anneme bir gün gidip ne yangından öpmüşümdür nede sarılmışımdır yapamıyorummmm. Çünkü ailenden görmedigin için yapamıyosun kavga ediyoruz ven saba yap diyo muyum diyo sonra o işi yapa. Agzına geleni söylüyolar offf off çok doluyum bu yazdıklarım yetmiyor içimi dökmeye bile

Ben de 24 yaşındayım annemle sürekli kavgalıyız benim ona olan mesafem doğduğum zaman beni istememiş. Ve bunu on yaşına gelince öğrenmiştim bu yüzden sürekli asabi ve kendimi ceza olarak görüyordum içime kapanık utangaçtım ne yaptıysam çevreye açılamadım bişeyler olunca hemen söyleniyodum iş yaparm annem illa bişeyler bulur beğenmez bende dayanamam kavga ederiz. Bu yaşımda bile kardeşlerim tlfonuma karışır bişeyler yapar kızar laf söylerim tabi her zaman suçlu benim evlilik nişan düşünüyorum önceden istemeyip şimdi niye istiyorum diye laf söyler bu acelen ne der sözlümün ailesiyle dalga geçer ve benim psikolojim hiç iyi durumda değil napcam bilmiyorum... 😫

Selamlar, ben 28 yaşındayım. Gecen sene Ağustosta evlendim. Annemle kendimi bildim bileli tartışıyoruz. Üniversiteyi şehir dışında okudum ve bir daha eve donmedim. Ama sorunlar hiç bir zaman kesilmedi. Beni en çok yıpratan annem oldu. Neler yapmadı ne yaralar açtı bende anlatamam. Bugün olmuş iyi ki burda değilsin diyerek kalbimi kırmaya çalışıyo. Artık tepki vermek içimden gelmiyo. Psikoloğa gitmek istemiyo. Senelerce onlar yerine ben gittim. Sana da tavsiyem psikiyatr a git güçlü ol kulaklarını kapa. Azami zararla nasıl sağlıklı kalabilirim bu delilerin arasında de usanmadan. Dürüstlük önemli. Sevgiyle kal.

Bende Aynı durumdayım sürekli tartışıyorum. Sürekli bir baskı sürekli beni başkalarıyla kıyaslaması benim canımı aşırı derecede yakıyor. Bazen evden kaçıp gitmek istiyorum. Herkes geleceği için güzel hayaller kurarlarken, Yarının güzel olsun diye dua ederlerken ben yarınım için ölümü dua ediyorum hayattan yoruldum sürekli baskılar.

O kıyaslama asla bitmez biliyor musun? Sen her ne kadar ona yaranmaya çalışsan da o seni hep birileriyle kıyaslayacak ve kötü olan da hep sen olacaksın. Ben alıştım kabullendim artık. Hep kavga ediyoruz ama kurtulmak için çalışıp geleceğimi kurtarıp bu evden gitmekten başka çarem yok.

Benimse annem aynı benim hep ezer büzer hep kendisi aklı ben hep haksız benim de hiç özgüvenözgüvenim yok mutsuzum hep tartışıyoz elalemin kızları hep mükemmel ben saf beceriksiz bana neler diyor dışarı çıktığımızda hep beni eziyo büzüyo küfür ediyo bana demedi laf yok iş yaparım beğenmez hep benieziyo